بنا بر اين محبّتهاى درونى - مادامى كه موجب ترجيح بعضى از همسران بر بعضى ديگر از جنبههاى عملى نشود - ممنوع نيست .
آنچه مرد موظّف به آن است رعايت عدالت در جنبههاى عملى و خارجى است .
از اين بيان روشن مىشود : كسانى كه خواستهاند از ضميمه كردن آيهء : - و ان خفتم الّا تعدلوا فواحدة - به آيهء - و لن تستطيعوا ان تعدلوا بين النساء و لو حرصتم - چنين نتيجه بگيرند كه تعدّد زوجات در اسلام مطلقاً ممنوع است . - زيرا در آيهء نخست آن را مشروط به عدالت كرده . و در آيهء دوم عدالت را براى مردان در اين مورد امرى محال دانسته است - سخت در اشتباهند .
زيرا همانطور كه اشاره شد عدالتى كه مراعات آن از قدرت انسان بيرون است عدالت در تمايلات قلبى است . و اين از شرائط تعدّد زوجات نيست .
و آنچه از شرائط است عدالت در جنبههاى عملى است .
گواه بر اين موضوع ذيل آيهء 129 همين سوره مىباشد آنجا كه مىفرمايد : اكنون كه نمىتوانيد مساوات كامل در محبّت ميان همسران خود رعايت كنيد لا اقل تمام تمايل قلبى خود را متوجّه يك نفر از آنان نسازيد كه ديگرى را به صورت بلا تكليف در آوريد .
بنابر اين كسانى كه قسمتى از اين آيه را گرفته و قسمت ديگر را فراموش كردهاند گرفتار چنان اشتباهى در مسئله تعدّد زوجات شدهاند - كه براى هر محقّقى جاى تعجّب است - .
از اين گذشته . از نظر فقه اسلامى و منابع مختلف آن در ميان شيعه و اهل تسنن مسئلهء تعدّد زوجات - با شرائط آن - جاى گفتگو و چانه زدن نيست و از ضروريات فقه اسلام محسوب مىشود ( تفسير نمونه ج 3 ص 256 ) .
همسران رحمت شده و همسران نفرين شده ( فارسى ) — صفحة 206
مساهمون: السيد هاشم الناجي الموسوي الجزائري
ص٢٠٦