او لازم مىآيد آن است كه از ثروت خود چندان بدهد كه زندگى زن وسعتى داشته باشد .
«
وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ
- و آن كه زندگى تنگ دارد . » و فقير است ، «
فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها
- بايد از آنچه خدا به او داده است انفاق كند ، و خدا هيچ كس را جز به اندازهاى كه به او بخشيده است مكلف نمىسازد . » پس قانونگذارى و تشريع خداى عزّ و جلّ تشريعى واقعى و عملى است ، و او هرگز تكليفى براى هيچ كس معين نمىكند كه نتواند آن را به انجام برساند ، و اين آيه تنها منحصر به مسئلهء نفقهء زن در ايّام عدّه نيست ، بلكه قاعدهاى براى تنظيم اقتصاد فردى و حل مسائل وابستهء به آن در جامعه و خانواده است ، پس اين مايهء شگفتى نيست كه فرد ثروتمند از مال حلال زندگى شخصى خود را گسترش دهد ، زيرا كه چون خدا نعمتى را نصيب بندهء خويش سازد ، چنان دوست دارد كه او را در ميان آن نعمت و بهرهمند از آن ببيند . امام ابو عبد اللَّه - عليه السلام - در پاسخ يكى از اصحابش كه دربارهء مرد ثروتمندى كه لباسهاى متعدد براى خود فراهم آورده بود و اين كه او مسرف است يا چنين نيست پرسش كرده بود ، گفت : « نه ، بدان سبب كه خداى عزّ و جلّ مىگويد : ( الآية ) ، « 27 » و از طرف ديگر واجب است كه فقير بيش از توانايى خود براى فرو نشاندن اميال شخصى يا تظاهر در ميان مردم يا همرنگ با محيط شدن در معيشت و نمودارهاى آن ، خرج نكند ، چه از اين راه گرفتار / 78 دشواريهايى اقتصادى مىشود كه در پارهاى از اوقات سبب كشيده شدن او به انحرافات خطرناك خواهد شد .
لازم است كه شخص اين آيه را در اداره كردن شخص خود و خانوادهاش شعار خويش قرار دهد . چون نفقه دادن از امور واجب بر مرد در برابر خانوادهء او
هامش
( 27 ) - همان منبع ، ص 363 .