«
وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ
- و اگر باردار باشند ، تا آن زمان نفقه به ايشان بپردازيد كه وضع حمل كنند . » در اصول كافى از ابو جعفر - عليه السلام - روايت شده است كه گفت :
« پايان مدّت عدّهء زن باردار آن زمان است كه بار خود را بر زمين نهد ، و بايد به صورتى خوش نفقهء او تا زمان وضع حمل پرداخته شود » . و اگر نوزاد خود را پس از آن شير دهد ، حق آن دارد كه براى شير دادن تقاضاى مزد كند ، بدان جهت كه اين كار به صورت كلى شرعا بر مادر واجب نيست كه حتى اگر غير مطلقهاى باشد كه عدهء او و قيمومت مرد پس از وضع بر او پايان مىپذيرد ، به انجام آن بپردازد ، زيرا كه شير متعلق به او و ملك او است ، هر چند از لحاظ تكوينى با باردارى و به سبب آن به وجود مىآيد .
علم نوين به اين حقيقت معترف است ، و بر اساس همين مقررات تازهاى دربارهء خوراك زن بچه شيرده و زن باردار وضع شده است كه مستلزم اهتمام خاص به غذاى آنان در اين دو مرحله است .
/ 76 «
فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ
- پس اگر براى شما به شير دادن پرداختند ، مزد و پاداش ايشان را بدهيد . » در مقابل عمل شير دادن . ولى تهيهء مسكن و نفقه ديگر پس از وضع حمل بر شوهر واجب نيست .
زن حق ندارد كه شوهر خود را - مخصوصا اگر مطلقه باشد - به قبول شير دادن خودش مجبور كند ، ولى مىتواند تفاهمى دربارهء اين مسئله صورت بگيرد كه از هر گونه فشار وارد آوردن و توسل جستن به راههاى پر پيچ و خم خالى ، و از راه حق صورت اتمام پذيرفته باشد .
«
وَ أْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ
- با يكديگر به نيكى و با گفتگو و مشاوره كار را به انجام برسانيد . » و ناگزير بايد اين امر به صورت صحيحى صورت بگيرد و خردمندان خوب و « معروف » بودن آن را بپذيرند تا كار به صورتى جريان پيدا كند كه هر دو طرف