اجابت وسائل را عطيّت ، مجتهد را معونت ، شاكر را زيادت ، مطيع را مثوبت . بشارت ده ايشان را كه چون مىگزيدم ايشان را عيب مىديدم نه پسنديدم تا بيشتر از نهانها ور رسيدم رهى را به بىنيازى خود چنانك بود برگزيدم . بشارت ده ايشان را كه آنچه اوّل بود امروز همان ، ابريست از برّ باران ، مؤمنان را جاودان ، نه فضل را پايان ، نه محابا را گران . بشارت ده كه اگر رهى را جرم بسيارست ، فضل مولى از آن بيش است كه هر كار كنندهاى در هر حال بسزاى خويش است . اين همه كه شنيدى از فضل ، كبير است نه فضل كبير ، فضل كبير خود حالى ديگر است و نواختى ديگر . عيشى روحانى با صد هزار طبل نهانى و رستاخيز جاودانى ، نفسى بصحبت آميخته ، جانى در آرزو آويخته ، دلى بنور يافت غرق گشته ، از غرقى كه هست ، طلب از يافت باز نمىداند و از شعاع وجود عبارت نمىتواند ، در آتش مهر مىسوزد و از ناز باز نمىپردازد ، به زبان حال همى گويد :
بر آتش عشق جان همى عود كنم * جان بندهء تو نه من همى جود كنم
چون پاك بسوخت عشق تو جان رهى * صد جان دگر بحيله موجود كنم
5 - النوبة الاولى
( 33 / 73 - 53 )
قوله تعالى : -
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى شما كه گرويدگانايد ،
لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ
در خانهاى « 1 » پيغامبر مشويد ،
إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلى طَعامٍ
مگر كه شما را با خوردنى خوانند ،
غَيْرَ ناظِرِينَ إِناهُ
نه چنان كه شويد و نشينيد تا طعام فرا رسد ،
وَ لكِنْ إِذا دُعِيتُمْ فَادْخُلُوا
لكن چون شما را با خوردنى خوانند در شويد « 2 » ،
فَإِذا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا
و چون طعام بخوريد بپراكنيد « 3 »
وَ لا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ
و نه چنان كه از سخنان مىبررسيد ،
إِنَّ ذلِكُمْ كانَ يُؤْذِي النَّبِيَّ
كه آن پيغامبر را مىبرنجاند ،
فَيَسْتَحْيِي مِنْكُمْ
و او را شرم مىبود از شما ،
وَ اللَّهُ لا يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ
و اللَّه از گفتنى گفتن شرم ندارد ،
وَ إِذا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتاعاً
هامش
( 1 ) - خانها خانهها :
( 2 ) - نسخهء الف : شيد .
( 3 ) - نسخهء الف : بپركنيد .