آرند و افكنند در آتش به است ؟
أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ
يا آن كس كه مىآيد بىبيم روز رستاخيز ؟
اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ
مىكنيد هر چه خواهيد ،
إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 40 )
كه او به آنچه كنيد بينا و داناست .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ
ايشان كه كافر شدند بسخن و پيغام كه بايشان آمد [ جزاى كفر بايشان رسد ناچار ] ،
وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ ( 41 )
و اين قرآن نامهايست بشكوه و بىهمتا و بر دشمنان به زور .
لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ
نيايد به آن هيچ باطل ،
مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ
نه از پيش آن و نه از پس آن ،
تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ( 42 )
فرو فرستادهء ايست از داناى سترده .
ما يُقالُ لَكَ
نمىگويند ترا ،
إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ
مگر همان كه فرستادگان را پيش از تو ،
إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ
خداوند تو با آمرزگاريست ،
وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ ( 43 )
و با گرفتاريى سخت .
وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا
و اگر ما اين نامه را به زبان عجم فرستاديمى و آن را پارسى كرديمى
لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ
گفتندى چرا پيدا و گشاده نكردند آن را ،
ءَ أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ
گويندى باش نامهاى عجمى و رسولى عربى ؟
قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ
گوى اين سخن گرويدگان را راه نمونى است و آسانىاى ،
وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ
و ايشان كه نمىگروند به آن در گوشهاى ايشان گرانى است و كرّئى ،
وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى
و آن نامه بر ايشان كورئى ،
أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ ( 44 )
ايشان را ميخوانند از جاى بس دور .
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ
موسى را نامه داديم ،
فَاخْتُلِفَ فِيهِ
در مخالفت « 1 » گفتن ايستادند در ان ،
وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ
و گرنه سخنى بودى ،
سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ
كه پيشى كرد از خداوند تو اجلها و روزيها را ،
لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ
برگزاردندى ميان ايشان كار و عذاب فرستادندى بايشان ،
وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ( 45 )
و
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : جدا جدا .