قوله :
فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً
- سليمان را عليه السلام باد مسخر كردند تا در روزى مسافت دو ماهه باز بريد ، و اين كرامتى عظيم است و شرفى تمام . امّا مقام مصطفى ( ص ) بزرگوارتر و منزلت وى شريفتر كه حشمت و جاه او را و شرف و منزلت او را در امّت وى از چاكران و پس روان وى كس هست كه بيك ساعت باديهاى بدان درازى باز برد تا بكعبه رسد ، و اين در كرامات اوليا معروفست و حكايات مشايخ در آن فراوان است .
«
وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ
. . . » الآية - قال ابن مسعود : ايّوب عليه السلام رأس الصّابرين الى يوم القيمة ، در هر دورى بار بلا را حمّالى برخاست و هيچ حمّالى چون ايوب پيغامبر برنخاست . از جبّار كائنات وحى آمد كه اين بلا بستر انبياست و ذخيرهء اوليا و اختيار اصفيا ، هر يكى بنوعى ممتحن بودند : نوح بدست قوم خويش گرفتار ، ابراهيم به آتش نمرود ، اسحاق بفتنهء ذبح ، يعقوب بفراق يوسف ، زكريا و يحيى بمحنت قتل ، موسى بدست فرعون و قبطيان ، و على هذا اوليا و اصفيا يكى را محنت غربت بود و مذلت ، يكى را گرسنگى و فاقت ، يكى را بيمارى و علّت ، يكى را قتل و شهادت . مصطفى ( ص ) گفت :
« انّ اللَّه عزّ و جلّ ادّخر البلاء لأوليائه كما ادّخر الشّهادة لاحبّآئه » .
ايوب چون جام زهر بلا بر دست وى نهادند ، گفت : بار خدايا ما جام زهر با پا زهر صبر نوش توانيم كرد ، رب العالمين هم از وجود او جام پا زهر ساخت كه : «
إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ
» ، ايوب گفت : اكنون كه از بارگاه قدم ما را اين خلعت كرامت دادند كه «
نِعْمَ الْعَبْدُ
» تا امروز بار بلا بتن كشيديم ، از امروز باز بجان و دل كشيم . در خبر آمده كه چون ربّ العزّة آن بلاها از ايوب كشف كرد ، روزى بخاطر وى بگذشت كه نيك صبر كردم در آن بلا ، ندا آمد كه : انت صبرت ام نحن صبّرناك يا ايّوب لولا انّا وضعنا تحت كلّ شعرة من الباء جبلا من الصّبر لم تصبر ؟ جنيد گفت : من شهد البلاء بالبلاء ضجّ من البلاء و من شهد البلاء من المبلى حنّ الى البلاء قوله :
وَ اذْكُرْ عِبادَنا إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصارِ
اى -