وَ لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي
و اگر نه نيكوكارى خداوند من بودى ،
لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ ( 57 )
من از حاضر كردگان بودمى « 1 » [ در آتش ] .
أَ فَما نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ( 58 )
باش ما بنخواهيم مرد پس زنده كردن ؟
إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولى
جز از مردن پيشين در دنيا .
وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ( 59 )
و ما عذاب كردنى نيستيم .
إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 60 )
اينست پيروزى بزرگوار !
لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ ( 61 )
اين چنين را باد كه كارگران كار كنند .
أَ ذلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا
آن حال به و جاى و خورش ؟
أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ ( 62 )
يا درخت زقوم ؟
إِنَّا جَعَلْناها فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ ( 63 )
ما درخت زقوم را آزمونى و دل شورى ناگرويدگان كرديم .
إِنَّها شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ ( 64 )
درختى است كه آن بيرون مىآيد از ميان آتش .
طَلْعُها كَأَنَّهُ رُؤُسُ الشَّياطِينِ ( 65 )
خوشههاى آن درخت در غلافها گويى سرهاى ديوان است [ يا سرهاى ماران ] .
فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْها
ايشان ميخورند از آن ،
فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ ( 66 )
شكمها پر ميكنند از ان .
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْها لَشَوْباً
و پس آن گه ايشانراست بر زبر آن زقوم كه خوردند آميغى ،
مِنْ حَمِيمٍ ( 67 )
از آب گرم كه بر ان مىآميزند در شكمها .
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ ( 68 )
و آن گه بازگشت ايشان از خوردن زقوم و حميم با آتش سوزنده است .
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آباءَهُمْ ضالِّينَ ( 69 )
ايشان پدران خويش را بيراهان يافتند .
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : بوديد .