اصْلَوْهَا الْيَوْمَ
به آتش آن در شويد « 1 » امروز ،
بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ ( 64 )
به آن كه كافر شديد و ناسپاس .
الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ
آن روز مهر نهيم بر دهانهاى ايشان ،
وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ
و دستهاى ايشان با ما بسخن آيد ،
وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ
و پايهاى ايشان بر ايشان گواهى دهد ،
بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 65 )
به آنچه ميكردند
وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلى أَعْيُنِهِمْ
ما اگر خواهيم چشمهاى ايشان ناپيدا كنيم
فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ
تا آهنگ راه كنند ،
فَأَنَّى يُبْصِرُونَ ( 66 )
هرگز چون فرا راه ببينند ؟
وَ لَوْ نَشاءُ لَمَسَخْناهُمْ عَلى مَكانَتِهِمْ
و اگر ما خواهيم ايشان را صورت بگردانيم بر جاى خويش ،
فَمَا اسْتَطاعُوا مُضِيًّا وَ لا يَرْجِعُونَ ( 67 )
تا نه از پيش توانند كه روند و نه از بس .
وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ
و هر كرا عمر دراز دهيم ،
نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ
خلق وى برگردانيم بپس ،
أَ فَلا يَعْقِلُونَ ( 68 )
در نمىيابند ؟
وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ
ما وى را شعر نياموختيم ،
وَ ما يَنْبَغِي لَهُ
و او را خود نسزد شعر گفتن [ و از وى بنه آيد آن ] ،
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ
[ آنچه او ميآورد ] نيست آن مگر يادى [ از خداوند ] ،
وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ ( 69 )
و قرآنى آشكارا پيدا كننده .
لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا
تا بيم نمايد و آگاه كند هر كه زنده دل بود ،
وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرِينَ ( 70 )
و عذاب واجب شود بر ناگرويدگان .
أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا خَلَقْنا لَهُمْ
نمىبينند كه بيافريديم ما ايشان را ،
مِمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينا
از آنچه ما كرديم و آفريديم ،
أَنْعاماً
چهار پايان شتران و گاوان و گوسپندان
فَهُمْ لَها مالِكُونَ ( 71 )
تا ايشان را زير دست ميدارند و با ايشان مىتاوند .
وَ ذَلَّلْناها لَهُمْ
و آن چهارپايان نرم كرديم ايشان را ،
فَمِنْها رَكُوبُهُمْ
هامش
( 1 ) نسخهء الف : شيد .