فَأْتِيا فِرْعَوْنَ
آييد بر فرعون ،
فَقُولا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ
( 16 ) گوئيد ما فرستادهء خداوند جهانيانيم .
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ
( 17 ) كه بنى اسرائيل را بگشاى و با ما گسيل كن .
قالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينا وَلِيداً
فرعون گفت نه ما ترا پرورديم در ميان خويش آن وقت كه ترا زادند ؟
وَ لَبِثْتَ فِينا
و در ميان ما مىبودى ؟
مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ
( 18 ) از روزگار خويش سالها ؟
وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ
و كردى كردهء خويش كه كردى ،
وَ أَنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ
( 19 ) و اكنون تو بنعمت من و نيكو داشت من از نسپاسانى .
قالَ فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ
( 20 ) . گفت كردم من آنچه ميگويى و [ بودن من در ميان شما و كشتن آن كشته از آن بود كه مردى ] بودم از ناآگاهان .
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ
تا گريختم از شما آن گه كه ترسيدم از شما ،
فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً
خداوند من مرا دانش بخشيد و پيغام ،
وَ جَعَلَنِي مِنَ - الْمُرْسَلِينَ
( 21 ) و مرا از پيغامبران كرد [ و فرستاد به تو ] .
النوبة الثانية
اين سورة الشعرا دويست و بيست و هفت آيت است و هزار و دويست و نود و هفت كلمه و پنج هزار و پانصد و بيست و دو حرف . جمله به مكه فرو آمد مگر سه آيت در آخر سورة كه به مدينه فرو آمد ، و ذلك قوله :
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ
الى آخر السورة و در اين سورة ناسخ و منسوخ نيست مگر يك آيت :