يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ
كار ميراند و ميسازد پس يكديگر فرا مىدارد از آسمان به زمين ،
ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ
و آن گه پس بسوى او بر مىشود
فِي يَوْمٍ
در روزى ،
كانَ مِقْدارُهُ
كه اندازهء آن در شمار ،
أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
( 5 ) هزار سال است از آنچه شما مىشماريد [ سالى دوازده ماه و ماهى سى روز ] .
ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ
آن كس كه آن مىكند و ميسازد داناى نهان و آشكارا است ،
الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
( 6 ) آن تواناى مهربان .
الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ
آن كس كه نيكو كرد آفرينش هر چيز و نيكو كرد هر چيز كه آفريد آن را ،
وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ
( 7 ) و نخست مردم كه آفريد از گل آفريد .
ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ
پس كرد و آفريد فرزند او را ،
مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ
( 8 ) از بيرون آوردهاى از آب سست خوار .
ثُمَّ سَوَّاهُ
آن گه بالاى او راست كرد
وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ
و درو دميد از روح خويش ،
وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ
و شما را گوشها كرد و چشمها و دلها ، ،
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
( 9 ) چون اندك سپاس ميداريد .
وَ قالُوا
و گفتند ،
أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ
ما كه بريزيم و گم شويم در زمين
أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ
باش ما را آفرينش نو خواهند گرفت ،
بَلْ
نه چنان است كه ميگويند و جاى انكار نيست ،
هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ
( 10 ) ايشان به خداوند خويش و انگيختن برستاخيز كافراناند .
قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ
گوى بميراند شما را و سپرى كند شما را [ زندگانى و روزى شما ] فريشتهء مرگ ،
الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ
آنكه برگماشتهاند بر شما ،
ثُمَّ إِلى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ
( 11 ) و آن گه شما را با خداوند شما برند .
وَ لَوْ تَرى إِذِ الْمُجْرِمُونَ
و اگر تو بينى آن گه كه كافران ،
ناكِسُوا