رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
سرها فرو شكسته بود نزديك خداوند خويش ،
رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا
ميگويند خداوند ما [ رستاخيز ] بديديم [ و آواز صور ] بشنيديم ،
فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً
باز بر ما را [ با جهان پيشين ] تا نيكى كنيم ،
إِنَّا مُوقِنُونَ
( 12 ) ما امروز بىگمانانيم .
وَ لَوْ شِئْنا لَآتَيْنا كُلَّ نَفْسٍ هُداها
و اگر خواستيمى ما هر تنى را راست - راهى آن بداديمى ،
وَ لكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي
لكن از من بيش شد سخن بر راستى و داد ،
لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ
كه ناچاره پر كنم دوزخ ،
مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ
( 13 ) از پرى و آدمى از دوزخيان ايشان همه .
فَذُوقُوا بِما نَسِيتُمْ
بچشيد به آنچه فرو گذاشتيد ،
لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا
ديدار اين روز را ،
إِنَّا نَسِيناكُمْ
كه ما شما را هم امروز فرو گذاشتيم
وَ ذُوقُوا عَذابَ الْخُلْدِ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
( 14 ) چشيد عذاب جاويدى به آنچه ميكرديد .
إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها
بسخنان ما ايشان بگروند كه چون پند دهند ايشان را به آن ،
خَرُّوا سُجَّداً
« 1 » بسجود افتند ،
وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ
و به پاكى بستايند خداوند خويش را ،
وَ هُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ
( 15 ) و ايشان گردن نكشند از پذيرفتن حق .
النوبة الثانية
اين سورهء تنزيل السجده گويند و سورة المضاجع گويند . سى آيت است و سيصد و هشتاد كلمه و هزار و پانصد و هژده « 2 » حرف . جمله به مكه فرو آمد مگر سه آيت كه بمدينه فرو آمد در شأن على بن ابى طالب ( ع ) و در شأن وليد بن عقبة -
هامش
( 1 ) سجدهء واجب
( 2 ) هجده ( ج )