در آن نشانهاى پيداست
لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
( 31 ) هر شكيبايى را سپاس شناس نيكو شكيب سپاس دار .
وَ إِذا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ
و آن گه كه به زير ايشان درآيد موج دريا
كَالظُّلَلِ
هم چون ميغ بزرگ گران
دَعَوُا اللَّهَ
خوانند خداى را [ از دل ]
مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ
پاك دارنده او را دعا خواندن خويش [ يگانه ]
فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ
و آن گه كه ايشان را رهاند و با دشت و صحرا آرد
فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ
از ايشان كس كس بود كه ميانه بود و بچم ، نه دلآسا
وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا
[ و باز ننشيند از پذيرفتن پيغامهاى ما ] و منكر نيايد نشانهاى ما را
إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ
( 32 ) مگر ازين هر ناراستى كژكارى پليد ، آهنگى ناسپاس .
يا أَيُّهَا النَّاسُ
اى مردمان
اتَّقُوا رَبَّكُمْ
بپرهيزيد از [ خشم و عذاب ] خداوند خويش
وَ اخْشَوْا يَوْماً
و بترسيد از روزى
لا يَجْزِي والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ
كه هيچ سود ندارد و به كار نيايد پدر پسر خويش را
وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً
و نه هيچ فرزند به كار آيد پدر خويش را هيچ
إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ
كه وعده اللَّه [ و هنگام نهادن او ] راست است
فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
هان كه زندگانى اين جهانى شما را مفريباد « 1 »
وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ
( 33 ) و مفريباد « 2 » شما را بخداى آن شيطان فريبنده « 3 » .
إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ
بنزديك اللَّه است دانش كى رستاخيز
وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ
و او فرستد باران
وَ يَعْلَمُ ما فِي الْأَرْحامِ
و او داند كه در رحم آبستنان چيست
وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً
و نداند هيچكس كه چه خواهد كرد فردا
وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ
و نداند هيچ كس كه بكدام زمين خواهد مرد
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
( 34 ) اللَّه دانايى است آگاه .
هامش
( 1 ، 2 ) مفرهيباد ( الف )
( 3 ) فرهيبنده ( الف ) .