نكو نام ستوده .
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ
اگر چنان بودى كه هر چه در زمين درخت است
أَقْلامٌ
همه قلم بودى
وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ
و دريا مداد بودى [ مىپيونديد آن را و مىكشيد ]
مِنْ بَعْدِهِ
پس تهى شدن آن
سَبْعَةُ أَبْحُرٍ
هفت درياى ديگر [ از مداد ]
ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ
بسر نيايد سخنان اللَّه
إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
( 27 ) كه اللَّه توانايى است دانا .
ما خَلْقُكُمْ
نيست آفرينش شما [ درين جهان ]
وَ لا بَعْثُكُمْ
و نه برانگيختن شما [ در آن جهان ]
إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ
مگر چون [ آفريدن و برانگيختن ] يك تن
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
( 28 ) اللَّه شنواست بينا .
أَ لَمْ تَرَ
نمىبينى ؟
أَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ
كه اللَّه درمىآرد شب [ تابستانى ] در روز
وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ
و درمىآرد روز [ زمستانى ] در شب
وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ
و روان كرد و بفرمان خورشيد و ماه
كُلٌّ يَجْرِي إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
هر يكى ميرود تا آن زمان كه نام زد كردهء اللَّه است كه هر دو تباه و نيست شوند
وَ أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ
( 29 ) و نمىدانى كه اللَّه داناست بهر چه مىكنيد و از آن آگاه .
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ
آن [ كردار و آفرينش و اين گفتار ] از بهر آنست تا بدانند كه اللَّه هست بسزا
وَ أَنَّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الْباطِلُ
و هر چه مى خداى خوانيد فرود ازو كژ است و نيست
وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ
( 30 ) و اللَّه اوست كه زبر خلق است و مه از ايشان .
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ
نمىبينى كه مىرود كشتيها در دريا
بِنِعْمَتِ اللَّهِ
بنعمتهاى خداى [ و نيك خداى او ]
لِيُرِيَكُمْ مِنْ آياتِهِ
آن را تا با شما نمايد [ آنچه نمايد ] از نشانهاى [ نيك خدايى ] خويش
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ