نه كه بر پى آن رويم كه پدران خويش را بر آن يافتيم
أَ وَ لَوْ كانَ الشَّيْطانُ يَدْعُوهُمْ إِلى عَذابِ السَّعِيرِ
( 21 ) باش و اگر ديو ايشان را با عذاب آتش ميخواند بران بايد رفت .
وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ
هر كه روى خويش و سوى خويش و آهنگ خويش با اللَّه سپارد
وَ هُوَ مُحْسِنٌ
و او نيكوكار بود و بىگمان
فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى
او دست در زد در استوارتر گوشهاى
وَ إِلَى اللَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ
( 22 ) و باللّه گردد سرانجام همه كار [ و چنان بود كه او خواهد ] .
وَ مَنْ كَفَرَ
و هر كه كافر شود و بسپاس نينديشد « 1 »
فَلا يَحْزُنْكَ كُفْرُهُ
اندوهگن مدار ترا نسپاسى و ناگرويدن او
إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ
با ماست بازگشت ايشان
فَنُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا
تا آگاه كنيم ايشان را بپاداش دادن از آنچه ميكردند
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
( 23 ) كه اللَّه داناست بهر چه در دلهاست .
نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا
فرا ميداريم ايشان را ببرخوردارى اين جهانى اندكى
ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلى عَذابٍ غَلِيظٍ
( 24 ) پس ايشان را فرا نياريم ناچاره فرا عذابى بزرگ .
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ
و اگر پرسى ايشان را
مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
كه كه آفريد آسمانها و زمينها ؟
لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
گويند كه اللَّه
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ
بگو حمد و ستايش بسزا آن خداى را [ كه دشمن به حق او معترف به زبان خويش و بر آفريدگارى او گواه ]
بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ
( 25 ) [ نه چنانست كه ايشان ميگويند از حديث انباز و انبازى ] كه بيشتر ايشان ناداناند .
لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
خدايراست هر چه در آسمان و زمين چيز است
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ
( 26 ) كه اللَّه آنست كه او بىنياز است
هامش
( 1 ) نسپاس نشيند ( ج )