وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ
لقمان را حكمت داديم [ دانش راست و سخن درست ]
أَنِ اشْكُرْ لِلَّهِ
[ و او را گفتيم ] آزادى كن اللَّه را
وَ مَنْ يَشْكُرْ
و هر كه آزادى كند خداى را و نيكويى ازو بيند
فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ
آن خود را كند و تن خود را سود مىكند ،
وَ مَنْ كَفَرَ
و هر كه ناسپاسى كند نيكويى نه ازو بيند
فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ
( 12 ) اللَّه از همه بىنياز است ستوده .
وَ إِذْ قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ
لقمان گفت پسر خويش را ،
وَ هُوَ يَعِظُهُ
و او پند ميداد او را
يا بُنَيَّ
اى پسرك من
لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ
انباز مگير با اللَّه
إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
( 13 ) كه انباز گرفتن با او بيدادى است [ بر خويشتن ] بزرگ .
وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ
وصيت كرديم مردم را بنيكويى كردن با پدر و مادر
حَمَلَتْهُ أُمُّهُ
برداشت مادر او را در شكم
وَهْناً عَلى وَهْنٍ
سستى بر سستى
وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ
و شيردادن او با بازكردن از شير در دو سال
أَنِ اشْكُرْ لِي
[ وصيت كرديم او را ] كه آزادى كن مرا ،
وَ لِوالِدَيْكَ
و دو زايندهء خود را
إِلَيَّ الْمَصِيرُ
( 14 ) بازآمد با منست .
وَ إِنْ جاهَداكَ
و [ گفتيم مردم را ] اگر باكوشد با تو پدر و مادر تو
عَلى أَنْ تُشْرِكَ بِي
بر آن كه انباز گير با من
ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ
چيزى كه تو آن را [ انباز ] مىندانى
فَلا تُطِعْهُما
نگر فرمان ايشان نبرى [ و بگفت ايشان نكنى ]
وَ صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً
و با ايشان مىزى و جهان ميدار درين جهان باندام و بچم در كارهاى اين جهانى .
وَ اتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنابَ إِلَيَّ
و بر پى راه آن مرد رو كه او را [ در همه كار خويش ] روى با من است
ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ
آن گه بازگشت شما با من است
فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
( 15 ) آگاه كنم شما را به پاداش از آن چيز كه ميكرديد .
يا بُنَيَّ
اى پسرك من
إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ
اگر نيكيها « 1 »
هامش
( 1 ) نيكى ( ج )