پيش نشدند از ما و با ما برنيامدند و با ما نتاوستند .
فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ
همه را [ كه گرفتيم ] بگناه ايشان گرفتيم
فَمِنْهُمْ مَنْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِ حاصِباً
از ايشان بود كه بر ايشان باران سنگ فرو هشتيم
وَ مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ
و از ايشان بود كه بانگ بگرفت ايشان را تا زهره چكيد
وَ مِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِهِ الْأَرْضَ
و از ايشان بود كه به زمين فرو برديم
وَ مِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا
و از ايشان بود كه به آب بكشتيم ،
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ
و اللَّه بيدادگر نبود تا بر ايشان بيداد كند
وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
( 40 ) ليكن ايشان بر خود بيداد كردند .
مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِياءَ
مثل و سان ايشان كه فرود از اللَّه خدايان گرفتند
كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتاً
چون مثل و سان عنكبوت است كه خانه گرفت
وَ إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ
و سستتر همه خانهها خانهء عنكبوت است كه نه گرما باز دارد نه سرما
لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ
( 41 ) اگر دانندى [ جذز « 1 » اللَّه را خدايى نخواندندى . ]
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ
اللَّه ميداند
ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ
آنچه فرود ازو خداى ميخوانند
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
( 42 ) و او توانا است [ كه با هر كس تاود ] دانا است [ كه داند كه عقوبت چرا باز پس ميدارد ] .
وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ
و اين مثل ، و سانها مىزنيم مردمان را
وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ
( 43 ) و در نيابد آن را مگر دانايان .
خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ
اللَّه بيافريد آسمانها و زمينها را ب « كن » و سخن روان
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ
( 44 ) در آفرينش آن نشانى روشن است گرويدگان را .
اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ
ميخوان آنچه پيغام دادند به تو ازين نامه
هامش
( 1 ) نسخهء ( ج ) : جز .