29 - سورة العنكبوت - مكّيّة
1 - النوبة الاولى
( 18 - 1 )
قوله تعالى :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
بنام خداوند فراخ بخشايش مهربان .
الم
( 1 ) منم خداوند اللَّه نام داناتر دانا بهر كس و هر چيز و هر هنگام .
أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا .
پنداشتند مردمان كه ايشان را بگذارند ،
أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا
تا ميگويند كه بگرويديم ،
وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ
( 2 ) و ايشان را بنهآزمايند .
وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
بيازموديم ايشان را كه پيش ازينان بودند ،
فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا
ناچاره اللَّه آزمايد تا ببيند ايشان كه راست ميگويند ،
وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ
( 3 ) و ببيند ايشان را كه دروغ ميگويند .
أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ
مىپندارند اينان كه بديها ميكنند ،
أَنْ يَسْبِقُونا
كه از ما پيشند « 1 » و بر ما بگذرند ، [ و ما را در خود كمآرند ] ،
ساءَ ما يَحْكُمُونَ
( 4 ) بد حكمى كه ميكنند [ و نهاد كه فرو مىنهند ] .
مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ
هر كه مىترسد از رستاخيز و رسيدن او بر اللَّه و پاداش دادن او ،
فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ
تا بداند كه هنگام داورى داشتن و پاداش
هامش
( 1 ) پيش شوند ( ج )