و خلق اوّلين و آخرين را بر بساط هيبت و سياست بدارند مناديى از جانب عرش مجيد آواز دهد : كجايند آن كسانى كه درويشان را در دنيا به چشم شفقت نگرستند و به عين كرامت ملاحظه نمودند و بجاى ايشان را احسان كردند ؟ در رويد در دار القرار و معدن الأبرار ايمن و شاد ، از ترس و اندوه آزاد . يك بار ديگر همان منادى ندا كند : كجايند آن كسانى كه بيماران درويشان را پرسيدند و ايشان را حرمت داشتند و بتعهّد و تفقّد احوال ايشان را مطالعت كردند ؟ ايشان را آريد و بر منبرهاى نور نشانيد ! تا با اللَّه سخن ميگويند و بمناجات و محادثت حضرت ربوبيّت مىنازند و باقى خلق در غمرات حساب و حسرات عتاب مىباشند .
قال النبيّ ( ص ) : « انّ للَّه عزّ و جلّ عبيدا استحبّهم « 1 » لنفسه لقضاء حوايج الناس ثمّ آلى على نفسه الّا يعذّبهم ، فاذا كان يوم القيمة جلسوا على منابر من نور يحدّثون اللَّه تعالى و النّاس فى الحساب » .
هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُؤْمِنِينَ
اين كتاب قرآن ، منشور نبوّت ، حجّت رسالت ، معجز دعوت ، نامهء آسمانى ، كلام ربّانى ، راه نمونى مؤمنانست ، و بشارت دوستان بنعيم جاودان است ، دليل و حجّت اهل ايمانست ، امان اهل تقوى و مستند اهل فتوى است .
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ
. . . الآية ، يديمون المواصلات و يستقيمون فى آداب المناجاة و يؤدّون من اموالهم و احوالهم و سكناتهم و حركاتهم الزّكاة بما يقومون فى حقوق المسلمين احسن مقام ، و يتوبون عن ضعفائهم احسن متاب .
إِذْ قالَ مُوسى لِأَهْلِهِ إِنِّي آنَسْتُ ناراً
. . . الآية ، آن شب كه موسى در آن بيابان در تحيّر افتاد ، از مدين برفته و روى بمصر نهاده و به قصد آن كه تا مادر خويش و دو خواهر - يكى زن قارون و ديگر زن يوشع نون - از آنجا بيارد ، و بيم فرعون در دل وى بود همى ناگاه در آن بيابان راه گم كرد ، شبى بود تاريك و راهى باريك ،
هامش
( 1 ) نسخهء ج : استخصهم .