وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
( 159 ) و خداوند تو توانا است مهربان [ با همه مىتاود امّا مىبخشايد ] .
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ
( 160 ) دروغزن گرفتند قوم لوط پيغامبران را .
إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ
آن گه كه گفت ايشان را « 1 » مرد ايشان لوط
أَ لا تَتَّقُونَ
( 161 ) بنپرهيزيد از [ عذاب ] خداى ؟
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
( 162 ) من شما را پيغامبرى استوارم .
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ
( 163 ) بپرهيزيد از [ عذاب ] خداى و مرا فرمان بريد .
وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ
و نمىخواهم برين [ پيغام رسانيدن ] هيچ مزدى
إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ
( 164 ) نيست مزد من مگر بر خداوند جهانيان .
أَ تَأْتُونَ الذُّكْرانَ مِنَ الْعالَمِينَ
( 165 ) گرد مىآييد با نران از مردمان
وَ تَذَرُونَ
و ميگذاريد
ما خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْواجِكُمْ
آنچه آفريد خداوند شما از جفتان شما ؟
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عادُونَ
( 166 ) نيستيد شما مگر قومى از اندازه در گذارندگان .
قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ
گفتند اى لوط اگر باز نشوى و باز نهايستى « 2 » ازين سخن
لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ
( 167 ) ناچاره كه از بيرون كردگان باشى « 3 » ،
قالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقالِينَ
( 168 ) لوط گفت : من كرد شما را از زشتدارانم ،
رَبِّ نَجِّنِي وَ أَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ
( 169 ) خداوند من باز رهان مرا و كسان مرا از آنچه ايشان ميكنند .
فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ
( 170 ) باز رهانيديم او را و كسان او را همگان .
إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ
( 171 ) مگر پير زنى از بازماندگان در شارستان [ پس
هامش
( 1 ) نسخهء الف : ايشان را گفت .
( 2 ) نسخهء الف : اگر بازنشى و با نهايستى
( 3 ) نسخهء الف .