وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ
( 148 ) و خرما بنان خوشهء آن نرم و پخته .
وَ تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ
و مىتراشيد از كوهها و سنگ خاره
بُيُوتاً
خانههايى
فارِهِينَ
( 149 ) استادان و تيزكاران .
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ
( 150 ) بپرهيزيد از [ عذاب ] خداى و فرمان بريد مرا
وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ
( 151 ) و فرمان بردار مباشيد « 1 » گزافكاران را
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ
ايشان كه به زمين به تباهكارى ميروند
وَ لا يُصْلِحُونَ
( 152 ) و كار و كرد خويش نيك نمىدارند .
قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ
( 153 ) گفتند چه اى تو مگر يكى از خورندگان كرده « 2 » و از آشامندگان .
ما أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا
نيستى مگر مردمى همچون ما
فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
( 154 ) بيار نشانى اگر [ از ] راستگويانى .
قالَ هذِهِ ناقَةٌ
[ صالح ] گفت اينك آن « 3 » ماده شتر [ آن نشانى كه مىخواستيد ] .
لَها شِرْبٌ
او را آبشخور [ روزى ]
وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
( 155 ) و شما را آبشخور روزى [ هر دو نوبت ] دانسته .
وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ
و هيچ بد مرسانيد به او
فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ
( 156 ) كه بگيرد شما را عذابى روزى بزرگ .
فَعَقَرُوها
پىزدند او را و بكشتند
فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ
( 157 ) پس بامداد كردند پشيمانان .
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
فرا گرفت ايشان را عذاب [ بانگى كشنده ] ،
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
[ در آن كرد و ] درين [ گفت ] نشانى [ و عبرتى پيدا ] ست [ و پندى آشكارا ]
وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
( 158 ) و بيشتر ايشان گرويده نبودند .
هامش
( 1 ) نسخهء الف : مبيد .
( 2 ، 3 ) نسخهء ج : آنك اين .