«
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا »
آن بهشت كه ما ميراث رسانيديم از بندگان خويش ، «
مَنْ كانَ تَقِيًّا »
( 63 ) او را كه پرهيزگار است .
«
وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ »
فرو نمىآئيم [ ما كه فريشتگانيم ] مگر بفرمان خداوند تو «
لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا »
او راست آنچه پيش ما ، «
وَ ما خَلْفَنا »
و آنچه پس ما ، «
وَ ما بَيْنَ ذلِكَ »
و آنچه ميان ماست «
وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا »
( 64 ) و خداوند تو هرگز فراموش كار نبود و نيست .
«
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
خداوند آسمانها و زمين ، «
وَ ما بَيْنَهُما »
و هر چه ميان آسمان و زمين است ، «
فَاعْبُدْهُ »
او را پرست ، «
وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ »
و بر پرستش وى شكيبا باش . «
هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا »
( 65 ) هيچ دانى او را همنامى و مانندى ؟
«
وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ »
و ميگويد مردم ، «
أَ إِذا ما مِتُّ »
باشد كه من بميرم ؟
«
لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا »
( 66 ) آرى براستى مرا از خاك زنده بيرون آرند ؟
«
أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ »
نينديشد مردم و در ياد ندارد ، «
أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ »
كه ما از نخست بيافريديم او را «
وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً »
( 67 ) و خود هيچ چيز نبود ؟
«
فَوَ رَبِّكَ »
به خداوند تو ، «
لَنَحْشُرَنَّهُمْ »
كه ايشان را فراهم آريم «
وَ الشَّياطِينَ »
و ديوان ، [ ايشان با ايشان از آدمى و پرى ] «
ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ »
آن گه ايشان را حاضر آريم «
حَوْلَ جَهَنَّمَ »
گرد بر گرد دوزخ ، «
جِثِيًّا »
( 68 ) بزانوها در نشسته .
«
ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ »
آن گه پس بيرون ستانيم و جدا كنيم [ نخست ] از هر گروهى ، «
أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيًّا »
( 69 ) كيست از ايشان كه بر رحمن شوختر است و دليرتر و گردن كشتر .
«
ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ »
آن گه ما دانائيم ، «
بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلى بِها صِلِيًّا »
( 70 ) بايشان كه سزاترند بسوختن به آن .
«
وَ إِنْ مِنْكُمْ »
و نيست از شما هيچكس «
إِلَّا وارِدُها »
مگر بدوزخ رسيدنى ، [ گذرگاه يا بيگاه ] «
كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا »
( 71 ) بر خداوند تو بريدنى است و