و ديگر مردمان از پس علما صف كشيده و جن از پس مردمان و شياطين از پس جن و از پس ايشان وحوش و ددان بيابان گوشها فرا داشته و مرغ در هوا پروا پر زده ، چون داود زبور خواندن گرفتى ايشان همه سماع كردندى و آب روان در جوى بايستادى و باد فرو گشاده ساكن گشتى از لذت نغمهء داود . قال ابن مسعود : اعطاه اللَّه علم الحكم و البصر فى القضاء و كان لا يتتعتع فى القضاء بين النّاس . او را در حكم كردن و داورى بريدن ميان مردم بصيرت بر كمال بود و دانش تمام ، و ربّ العزّه بر وى منّت نهاده و گفته :
« يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ »
.
ابن عباس و قتاده و زهرى گفتند : دو مرد آمدند و از داود حكم خواستند يكى برزگر بود صاحب كشتزار ، و ديگر شبان بود صاحب گوسفندان . برزيگر گفت اين شبان گوسفندان خويش را فرا گشتزار من گذاشت تا همه تباه كرد و از آن هيچيز بنماند ، داود ميان ايشان داورى بر بريد گوسفند به برزگر داد بعوض آنكه زرع وى تباه كرده بود ، آن دو مرد از پيش داود بيرون آمدند و بر سليمان بر گذشتند و سليمان هنوز كودك بود يازده ساله ، گفت داود شما را چون حكم كرد ؟ ايشان سليمان را خبر كردند از آن حكم كه داود كرد ، سليمان گفت اگر اين حكم من كردمى و ولايت قضا مرا بودى من جز زان حكم كردمى داود او را بخواند گفت تو حكم ايشان چون كنى ؟ گفت گوسفندان يك چندى به صاحب زرع دهم تا به آن روز رسد كه زرع وى تباه كرده بودند تا بدرّ و نسل آن منتفع مىشود و صاحب غنم تخم كارد از بهر صاحب زرع تا به حال خود باز آيد با صاحب خويش دهد و گوسفندان با خداوند خويش ، داود گفت :
اصبت . صواب اينست كه تو گفتى ، پس داود همان حكم كرد كه وى گفت ، آوردهاند كه بعاقبت چون گوسفندان با خداوند رسيد منافع آنكه صاحب زرع برداشته بود و زرع متلف هر دو قيمت كردند برابر آمد ، اينست كه ربّ العالمين گفت : «
وَ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ إِذْ يَحْكُمانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ »
يعنى و اذكر داود و سليمان حين حكما فى الحرث . قال اهل اللغة : الحرث القاء الحبّ فى الارض للزرع . و قال