ياد كرد و قصهء هر كس است كه با منند و سخن اللَّه تعالى با اين مت ، «
وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي »
و ياد و قصهء هر كه پيش از من ، «
بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ »
بلكه بيشتر ايشان آنند كه كار راست و سخن راست نمىدانند ، «
فَهُمْ مُعْرِضُونَ »
( 24 ) ايشان روى گردانيده مىباشند .
«
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ »
نفرستاديم پيش از تو هيچ فرستادهاى ، «
إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ »
مگر پيغام داديم به او . «
أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ »
( 25 ) كه نيست خداى مگر من مرا پرستيد .
«
وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً »
گفتند كه رحمن فرزندى گرفت ، «
سُبْحانَهُ »
پاكى و بى عيبى او را ، «
بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ »
( 26 ) [ دختران نيستند فريشتگان ] بلكه بندگانند نواختگان .
«
لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ »
بى دستورى او سخن نگويند ، «
وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ »
( 27 ) و بفرمان او كار كنند .
«
يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ »
مىداند اللَّه تعالى كردهء ايشان «
وَ ما خَلْفَهُمْ »
و كردهء آن كه خواهند كرد ، «
وَ لا يَشْفَعُونَ »
و شفاعت نكنند و آمرزش نخواهند ، «
إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى »
مگر آن كس را كه اللَّه تعالى پسندد ، «
وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ »
( 28 ) و ايشان از بيم او ترسندگانند .
«
وَ مَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ »
و هر كه از فريشتگان گويد ، «
إِنِّي إِلهٌ مِنْ دُونِهِ »
من خدايم فرود از اللَّه . «
فَذلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ »
او آنست كه او را پاداش كنيم دوزخ ، «
كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ »
( 29 ) چنان كنيم پاداش ستمكاران .
«
أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا »
نمىبينند ناگرويدگان ، «
أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ كانَتا رَتْقاً »
كه آسمانها و زمين بسته بودند ، «
فَفَتَقْناهُما »
بگشاديم آن را هر دو ، «
وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ »
و بيافريديم از آب هر چيزى زنده ، «
أَ فَلا يُؤْمِنُونَ »
( 30 ) بنگروند كه ما تواناييم ؟