«
فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا »
چون بجا آوردند گرفتن ما و بديدند عذاب ما ، «
إِذا هُمْ مِنْها يَرْكُضُونَ »
( 12 ) تك و گريز در گرفتند از آن و پاى جنبانيدند .
«
لا تَرْكُضُوا »
مدويد و پاى مجنبانيد «
وَ ارْجِعُوا إِلى ما أُتْرِفْتُمْ فِيهِ »
و باز گرديد با ناز و تنعم خويش ، «
وَ مَساكِنِكُمْ »
و با نشستگاههاى خويش ، «
لَعَلَّكُمْ تُسْئَلُونَ »
( 13 ) تا مگر پرسند شما را .
«
قالُوا يا وَيْلَنا »
گفتند اى واى بر ما ، «
إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ »
( 14 ) گناه ما را بود و ظالم ما بوديم .
«
فَما زالَتْ تِلْكَ دَعْواهُمْ »
همان ويل ميخواندند بر خود ، «
حَتَّى جَعَلْناهُمْ حَصِيداً خامِدِينَ »
( 15 ) تا ايشان را ريزيده كرديم چون كاه دروده .
«
وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ »
( 16 ) و چون آسمان و زمين بيافريديم و آنچه در ميان آن است بازيگر نبوديم .
«
لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً »
اگر ما خواستيمى كه باز گرديمى ، و جفت و فرزند گيريمى ، «
لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا »
ما آن از نزديك خود گرفتيمى ، «
إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ »
( 17 ) اگر ما خواستيمى كه كنيمى .
«
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ »
بل بازى كن نيستيم ، راستى را بر كژى مىافكنيم ، «
فَيَدْمَغُهُ »
تا آن را فرو شكند ، «
فَإِذا هُوَ زاهِقٌ »
تا كژى از راستى مىرمد ، «
وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ »
( 18 ) ويل شما را و هلاك ازين صفت كه خداوند خويش را ميكنيد [ بزناشويى ] .
النّوبة الثانية
سورة الانبياء مكّيست چهار هزار و هشتصد و نود حرفست و هزار و صد و شصت و