، و درين خداى خود كه به او باز نشستى مىنگر ، «
لَنُحَرِّقَنَّهُ »
، بسوزيم آن را [ تا خاكستر گردد ] ، «
ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِي الْيَمِّ نَسْفاً »
( 97 ) ، آن گه آن را در دريا پراكنيم پراكندنى .
«
إِنَّما إِلهُكُمُ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
خداوند شما اللَّه تعالى است ، آن خدا كه نيست خدا جز او ، «
وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً »
( 98 ) رسيده به همه چيز دانش او .
«
كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ »
همچنين ميخوانيم بر تو ، «
مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ »
از خبر هاى آنچه گذشته است ، «
وَ قَدْ آتَيْناكَ مِنْ لَدُنَّا ذِكْراً »
( 99 ) داديم ترا از نزديك خويش يادى [ و سخنى ] .
«
مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ »
، هر كه روى گرداند از آن [ و نپذيرد ] «
فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً »
( 100 ) او بردارد روز رستاخيز بارى بد .
«
خالِدِينَ فِيهِ »
جاويد در آن بار بد باشد . «
وَ ساءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ حِمْلًا »
( 101 ) و آن روز رستاخيز ايشان را بد بارى .
النوبة الثانية
قوله : «
إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً »
يعنى - كافرا . مىگويد ، روز رستاخيز كه بندگان بر اللَّه تعالى رسند هر كه كافر به دو رسد و چون به او آيد كافر آيد . يعنى در دنيا بر كفر ميرد ، «
فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ »
جزاء وى دوزخست . اين هاء كنايتست از مجرم و اگر با «
رَبَّهُ »
شود روا باشد كنايت از اللَّه بود يعنى كه خداى تعالى را دوزخيست كه مجرم را بدان عذاب كند . «
لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى »
اى - لا يموت المجرم فيها فيستريح و لا يحيى حياة يلذّها . جانهاشان بحنجره رسيده ، نه بر آيد تا برهد ، نه بمقرّ خود بود تا خوش زيد ، اين عذاب كافران و مشركانست در دوزخ ، كه جاويد در دوزخ باشند .