و نه كس با من يار بود ، بى نياز از خلق در كردگارى ، يكتا به حق در آفريدگارى ، اى مرد طالب اگر نشانى ميطلبى از ما ، اين هفت قبّهء اخضر بر يكديگر بى عمادى برداشته - نشان قدرت ما است و اين هفت كلّهء اغبر بر سر آب بداشته بيان حكمت ما است ، اكنون اندرين نشان قدرت و بيان حكمت نظاره ميكن و شناخت جلال عزت و دريافت كنه عظمت ما بر ما حوالت ميكن كه آن نه بر حدّ فهم عاقلانست و نه جاى مشورت دانايان است و نه درگاه تأويل عالمان است : اذا تقاصرت علوم الخلق عن العلم بانفسهم فكيف تحيط علومهم بحقائق الصّمديّة و استحقاقه لنعوت الرّبوبيّة ، يقول اللَّه تعالى : «
ما أَشْهَدْتُهُمْ خَلْقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لا خَلْقَ أَنْفُسِهِمْ »
فلم يملك اللَّه الخليفة علم نفسها فى نفسها فكيف تدرك شيئا من صفات مالكها .
6 - النوبة الاولى
( 18 / 82 - 60 )
قوله تعالى : «
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ »
ياد كن اى محمد كه موسى شاگرد خويش را گفت : «
لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ »
ميخواهم رفت بر دوام تا آن گه كه به دو دريا « 1 » رسم بهم ، «
أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً ( 60 ) »
يا مىروم هشتاد سال .
«
فَلَمَّا بَلَغا مَجْمَعَ بَيْنِهِما »
چون بهم آمدنگاه آن دو دريا رسيدند ، «
نَسِيا حُوتَهُما »
ماهى خويش را فراموش كردند آنجا ، «
فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَباً ( 61 ) »
و ماهى راه دريا گرفت و در آب شد .
«
فَلَمَّا جاوَزا »
چون بر گذشتند [ از آن جايگاه و آن رفتن افزونى بود ] ، «
قالَ لِفَتاهُ »
موسى گفت شاگرد خويش را [ يوشع ] ، «
آتِنا غَداءَنا »
اين چاشت ما بيار ، «
لَقَدْ لَقِينا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً ( 62 ) »
كه ازين مقدار افزونى كه رفتيم سخت ماندگى ديديم .
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : تا آن گه كه برسيدنگاه دو دريا .