8 - النوبة الاولى
( 17 / 100 - 79 )
قوله تعالى : «
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ »
بشب خيز و نماز كن ، «
نافِلَةً لَكَ »
اين افزونى است بر تو ، «
عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ »
واجب كرد خداى تعالى ترا بر خود كه ترا بر پاى كند ، «
مَقاماً مَحْمُوداً ( 79 ) »
از ايستاد نگاهى كه [ پيشينيان و پسينيان ] ترا در آن بستايند .
«
وَ قُلْ رَبِّ »
و بگوى خداوند من ، «
أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ »
در آر مرا در آورد براستى و نيكويى ، «
وَ أَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ »
و بيرون بر مرا بيرون برد براستى و نيكويى ، «
وَ اجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطاناً نَصِيراً ( 80 ) »
و از نزديكى خود مرا دست رسى و نشانى ده و نيرويى ده كه مرا يار بود
«
وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ »
و بگوى كه براستى و درستى آمد ، «
وَ زَهَقَ الْباطِلُ »
و كژى شد و نيست گشت ، «
إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً ( 81 ) »
بدرستى كه كژى شدنى بود
«
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ »
و فرو ميفرستيم از قرآن ، «
ما هُوَ شِفاءٌ »
چيزى كه آن آسانى است ، «
وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ »
و بخشايشى گرويدگان را ، «
وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ »
و [ هم اين قرآن ] نفزايد كافران را ، «
إِلَّا خَساراً ( 82 ) »
مگر زيانكارى .
«
وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ »
چون نيكويى كنيم و نعمت نهيم بر آدمى ، «
أَعْرَضَ »
روى گرداند [ از فرمان بردارى و آزادى ] ، «
وَ نَأى بِجانِبِهِ »
و پهلوى خويش در كشد از ما ، «
وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ »
و چون به او بدى رسد ، «
كانَ يَؤُساً ( 83 ) »
نوميد نشيند .
«
قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ »
بگو هر كس كار كند و بر سزاى خويش كند و در خور خويش ، «
فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ »
پس خداوند تو داناست ، «
بِمَنْ هُوَ أَهْدى