خويش كافر شدند ، «
كَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ »
چون خاكسترى خشك كه باد در آن زور گرفت ، «
فِي يَوْمٍ عاصِفٍ »
در روزى سخت باد ، «
لا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلى شَيْءٍ »
باد شاه نشوند و درنيابند از آن كردگار كه كردند بر هيچيز ، «
ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ ( 18 ) »
آنست آن گمراهى و تباهى دور .
«
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ »
نمىبينى كه اللَّه بيافريد هفت آسمان و هفت زمين بيكتايى و توانايى [ و بكلمهء كن ] ، «
إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ »
اگر خواهد ببرد شما را [ با نيست ] ، «
وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ ( 19 ) »
و آفريدهاى آرد نو .
«
وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ ( 20 ) »
و آن بر اللَّه نه سخت است نه دشوار .
«
وَ بَرَزُوا لِلَّهِ جَمِيعاً »
و بيرون آيند خوانندگان اللَّه [ از گورها ] همه بيكبار ، «
فَقالَ الضُّعَفاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا »
پس روان گويند گردن گردنكشان را ، «
إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعاً »
كه ما شما را [ در آن جهان ] پس روان بوديم [ و چاكران ] «
فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذابِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ »
امروز ما را به كار آييد و از عذاب ما چيزى برداريد ، «
قالُوا »
[ مستكبران ] گويند ، «
لَوْ هَدانَا اللَّهُ لَهَدَيْناكُمْ »
اگر اللَّه ما را راه نمودى ما هم شما را راه نموديمى « 1 » «
سَواءٌ عَلَيْنا »
يكسانست بر ما ، «
أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا »
خروش كنيم يا شكيبايى كنيم ، «
ما لَنا مِنْ مَحِيصٍ ( 21 ) »
ما را دورى يافت نيست از عذاب و نه رستن .
«
وَ قالَ الشَّيْطانُ »
و ديو گويد ، «
لَمَّا قُضِيَ الْأَمْرُ »
آن گه كه كار شمار برگزارده آيد « 2 » [ و اهل هر دو سراى در سراى فرود آيند و درهاى دو سراى بسته آيد و مرگ گشته آيد ] ، «
إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ »
خداى شما را وعده داد [ بهشت بر اسلام ] وعدهاى درست راست ، «
وَ وَعَدْتُكُمْ »
و من شما را وعده دادم [ رستن بر كفر ] «
فَأَخْلَفْتُكُمْ »
[ وعدهء كژ دادم ] و آنچ گفتم نكردم ، «
وَ ما كانَ لِي عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطانٍ »
و مرا بر شما دست رسى نبود و توانى ،
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : راه نموديد ما هم شما راى راه نموديم .
( 2 ) - نسخهء الف : كار شما گزارده آيد .