بر اللَّه ، «
وَ قَدْ هَدانا سُبُلَنا »
و اوست كه راه نمود ما را براههاى راست ما ، «
وَ لَنَصْبِرَنَّ »
و بر آنيم كه شكيبايى كنيم ، «
عَلى ما آذَيْتُمُونا »
بر آن رنجها كه شما مىنمائيد ما را ، «
وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 12 ) »
و ايدون بادا كه بر خداى تعالى توكل دارند متوكلان [ و به او پشتى دارند پشتى داران ] .
«
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ »
كافران گفتند رسولان خويش را ، «
لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا »
كه بيرون كنيم شما را از زمين خويش ، «
أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا »
يا باز گرديد و در كيش ما آئيد ، «
فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ »
پيغام داد خداوند ايشان بايشان [ كه رسولان وى بودند ] «
لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ ( 13 ) »
كه ما خود آن ستمكاران را هلاك كنيم .
«
وَ لَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ »
و شما را در زمين نشانيم پس ايشان «
ذلِكَ لِمَنْ خافَ مَقامِي »
اين پاداش آن كس راست كه گرويده است برستاخيز و ايستادن شمار را ، «
وَ خافَ وَعِيدِ ( 14 ) »
و ببيم است از وعيد من .
«
وَ اسْتَفْتَحُوا »
و عذاب خواستند گفتند كه ميان ما و ميان رسولان كار برگزار و بر گشاى ، «
وَ خابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ( 15 ) »
و نوميد ماند هر گردن كشى شوخ .
«
مِنْ وَرائِهِ جَهَنَّمُ »
دوزخ پيش او فا ، «
وَ يُسْقى مِنْ ماءٍ صَدِيدٍ ( 16 ) »
و مىآشامانند او را از آبى زردابه وقيح « 1 »
«
يَتَجَرَّعُهُ »
در دهن مىكشد آن را ، «
وَ لا يَكادُ يُسِيغُهُ »
و نمىتواند كه روان فرو برد آن را ، «
وَ يَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ »
و مىرسد به او درد مرگ از هر جاى ، «
وَ ما هُوَ بِمَيِّتٍ »
و آنكه مردنى نه ، «
وَ مِنْ وَرائِهِ عَذابٌ غَلِيظٌ ( 17 ) »
و پيش او فا « 2 » باز عذابى سختر از آن و ستبرتر از آن .
«
مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمالُهُمْ »
مثل كردار ايشان كه به خداوند
هامش
( 1 ) - قيح : چرك و ريم و زردابه
( 2 ) - نسخهء ج : و از پيش او .