13 - سورة الرعد - مكية
1 - النوبة الاولى
( 13 / 7 - 1 )
« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ »
بنام خداوند فراخ بخشايش مهربان
«
المر تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ »
اين حروف قرآن آيات و سخنان آن نامه است كه خداى تعالى فرستاد ، «
وَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ »
و آنچه فرو فرستاده آمد به تو از خداوند تو ، «
الْحَقُّ »
راستست و درست ، «
وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ ( 1 ) »
لكن بيشتر مردمان بنمىگروند .
«
اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّماواتِ »
اللَّه تعالى اوست كه برداشت هفت آسمان ، «
بِغَيْرِ عَمَدٍ »
بى ستون ، «
تَرَوْنَها »
[ آنك آسمان بى ستون برداشته ] مى - بينيد ، «
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ »
آن گه پس مستوى شد بر عرش ، «
وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ »
و نرم كرد و روان و فرمان بردار آفتاب و ماه را ، «
كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى »
تا هر دو مىروند هنگامى نام زد كرده را ، «
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ »
كار مىگرداند و مىراند و پيش مىبرد ، «
يُفَصِّلُ الْآياتِ »
نشانها پيدا مىكند [ و پيغامها گشاده مىرساند ] «
لَعَلَّكُمْ بِلِقاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ ( 2 ) »
تا مگر شما برستاخيز و ديدار خداوند خويش گرويدنى راست بگرويد .
«
وَ هُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ »
او آنست كه زمين را [ بر روى آب ] پهن باز كشيد ، «
وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ »
و كوههاى بلند در آن لنگر كرد ، «
وَ أَنْهاراً »
و جويها ساخت روان ، «
وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ جَعَلَ فِيها »
و از هر ميوهاى كرد در آن ، «
زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ »
جفت جفت ، [ جفتى طعم و جفتى رنگ ] ، «
يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ »
شب تاريك در سر روز روشن مىكشد ، «
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ »
در آن نشانهاى پيداست [ هستى و يكتايى و دانايى و توانايى او را ] ، «
لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 3 ) »