«
وَ لَمَّا فَصَلَتِ الْعِيرُ »
چون كاروان گسسته گشت از مصر ، «
قالَ أَبُوهُمْ »
پدر ايشان يعقوب گفت [ بر سر هشت روزه راه ] ، «
إِنِّي لَأَجِدُ رِيحَ يُوسُفَ »
من بوى يوسف مىيابم ، «
لَوْ لا أَنْ تُفَنِّدُونِ ( 94 ) »
اگر شما مرا نادان و نابكار گوى نخوانيد .
«
قالُوا تَاللَّهِ »
[ آن كسان كه با وى بودند ] گفتند بخداى ، «
إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ ( 95 ) »
كه توهم بر آن محنت ديرينهاى .
«
فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ »
چون بشارت دهنده آمد ، «
أَلْقاهُ عَلى وَجْهِهِ »
پيراهن را بر روى پدر افكند ، «
فَارْتَدَّ بَصِيراً »
و پدر به بوى پيراهن بينا گشت ، «
قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ »
گفت نه من شما را مىگفتم ، «
إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ( 96 ) »
كه من از خداى آن دانم كه شما ندانيد .
«
قالُوا يا أَبانَا »
گفتند اى پدر ما ، «
اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا »
آمرزش خواه گناهان ما را ، «
إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ ( 97 ) »
كه ما بد كرديم .
«
قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي »
گفت آرى آمرزش خواهم شما را از خداوند خويش ، «
إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ( 98 ) »
كه اللَّه تعالى عيب پوش است مهربان .
«
فَلَمَّا دَخَلُوا عَلى يُوسُفَ »
چون بر يوسف در شدند ، «
آوى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ »
پدر را و خاله را با خود آورد ، «
وَ قالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ ( 99 ) »
و گفت در آئيد در مصر ايمن ان شاء اللَّه .
«
وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ »
و پدر را و خاله را بر تخت ملك خود برد ، «
وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً »
و همگان وى را بسجود افتادند ، «
وَ قالَ يا أَبَتِ »
و گفت اى پدر ، «
هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ »
اين [ با هم آمدن و اين سجود ] سرانجام آن خواب منست كه ديده بودم ازين پيش ، «
قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا »
خداوند من آن را راست كرد ، «
وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي »
و نيكويى كرد [ اللَّه تعالى ] با من ، «
إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ »
كه مرا از زندان بيرون آورد ، «
وَ جاءَ بِكُمْ