لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ
او را كه از عذاب آن جهانى ترسان است ،
ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ
آن روز روزى است كه آن را مردمان فراهم خواهند آورد ،
وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ ( 103 )
و آن روز روزى است كه داور و داده و دادخواه حاضر .
وَ ما نُؤَخِّرُهُ
با پس نميداريم آن روز را ،
إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ ( 104 )
مگر هنگامى شمرده را .
يَوْمَ يَأْتِ
آن روز آيد ،
لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ
سخن نگويد هيچ كس مگر بدستورى اللَّه ،
فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ ( 105 )
از ايشان بود بد بخت و از ايشان بود نيكبخت « 1 »
فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا
امّا ايشان كه بد بخت آيند ،
فَفِي النَّارِ
ايشان در آتشاند .
لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ ( 106 )
ايشان را در آن نالهاى زار و خروشى سخت
خالِدِينَ فِيها
ايشاناند جاويدان در آن ،
ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ
هميشه تا آسمانها و زمينها برپايست ،
إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ
مگر آنچه خداوند تو خواست
إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ( 107 )
خداوند تو همه آن كند كه خود خواهد .
وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا
و امّا ايشان كه نيكبخت آيند ،
فَفِي الْجَنَّةِ
در بهشتاند ايشان [ فردا ]
خالِدِينَ فِيها
جاويدان در آن ،
ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ
هميشه تا آسمان بود و زمين ،
إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ
مگر آنچه خداوند تو خواست ،
عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ ( 108 )
[ آن نيكبخت كردن و به بهشت رسانيدن ] عطاى اوست و بخشيدنى هرگز نه بريدنى .
فَلا تَكُ فِي مِرْيَةٍ
نگر كه در گمان نباشى ،
مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ
از اينچه ايشان مىپرستند [ كه روزگار بر آن دراز گشت و بر ايشان ] ،
ما يَعْبُدُونَ إِلَّا كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ
نمىپرستند مگر هم چنان كه پدران ايشان مىپرستيدند پيش فا « 2 »
وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ
و ما بايشان خواهيم سپرد بهرهء ايشان [ از عذاب ] ،
غَيْرَ مَنْقُوصٍ ( 109 )
بهرهاى ناكاسته .
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ
موسى را دين داديم و نامهء تورات ،
هامش
( 1 ) نيك بخت . ( الف )
( 2 ) از پيش ( ج )