خواهد رسيد
إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ
هنگام عذاب ديدن ايشان هنگام بام است
أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ ( 81 )
هنگام بام نزديك است ؟
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا
چون فرمان ما آمد [ به عذاب ]
جَعَلْنا عالِيَها سافِلَها
زبر آن شارستانها زير آن كرديم
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
و فرو بارانيديم بايشان سنگهاى سخت در ديدار گل و در تا شش سنگ و اندرون آتش آكنده
مَنْضُودٍ ( 82 )
بر هم نشانده و بر هم داشته پياپى .
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ
نشان بر كرده [ هر سنگى آن كس را كه وى را آفريده بودند پيش از آن شب در آسمان ] نزديك خداوند تو
وَ ما هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ ( 83 )
آن و مانندهء آن ازين ستمكاران [ قوم تو ] دور نيست .
وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً
و فرستاديم ب : مدين كس ايشان شعيب ،
قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ
گفت : اى قوم خداى را پرستيد ،
ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ
كه نيست شما را خدايى جز او « 1 »
وَ لا تَنْقُصُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ
و مكاهيد پيمانه و ترازو ،
إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ
من بشما نيكو رايم بنيكويى فرا شما مىنگرم [ و چشم عنايت فرا شما ميدارم ] ،
وَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ ( 84 )
و من بر شما مىترسم از عذاب روزى كه آن روز عذاب گرد شما در آيد .
وَ يا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ
اى قوم تمام بر پيماييد و بر سنجيد براستى و داد
وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ
و هيچ چيز « 2 » از چيزهاى مردمان بمكاهيد ،
وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ( 85 )
و بتباهى در زمين تباه كار مباشيد
بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ
آنچه ماند [ در دست حلال جويان ور چه اندك بود ] آن به است شما را و با بابركتتر ،
إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
اگر گرويدگانيد « 3 »
وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ ( 86 )
و من بر شما كوشوان « 4 » نيستم كه من پيغام رسانم .
النوبة الثانية
قوله تعالى :
وَ لَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً
چون از نزديك ابراهيم بيامدند روى نهادند بشارستان قوم لوط و از آنجا كه ابراهيم بود تا بشارستان لوط چهار
هامش
( 1 ) - جذزو ( الف )
( 2 ) - هيچيز . ( الف ) ( ج )
( 3 ) - گرويدگانايد ( الف )
( 4 ) - نگهبان ( ج )