خاصّ دعوت عامّ است و هدايت خاص فرمان عامّ است و توفيق خاصّ اعلام عامّ است و قبول خاصّ ، نه هر كرا خواند او را خواهد نبينى كه آنجا گفت :
وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
ناخواسته را خواند حجّت را ، و خواسته را خواند قربت را ، ظاهر ندا يكى و باطن ندا مختلف .
يا أَيُّهَا النَّاسُ
اى مردمان
قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ
آنك آمد بشما موعظتى از خداوند شما يعنى قرآن كه يادگار مؤمنان است ، جايى ديگر گفت :
وَ ذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ
يادگار مؤمنان است و مونس عارفان ، و سلوة محبان و آسايش مشتاقان
وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
شفاى بيمار دلان ، و آسايش اندوهگنان ، جايى ديگر گفت :
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ
قرآن شفاء دردها است ، و داروى علّتها و شستن غمها و چراغ دلها ، چراغ توحيد است كه از دلهاى كافران تاريكى كفر ببرد ، چراغ اخلاص است كه از دلهاى منافقان تاريكى شك ببرد ، چراغ ارشاد است كه از دلهاى مبتدعان تاريكى حيرت ببرد ، چراغ هدى است كه از دلهاى متحيّران تاريكى جهل ببرد ، چراغ رضا است كه از دلهاى بخيلان تاريكى شح ببرد ، چراغ عنايت است كه از دلهاى متعلّقان تاريكى اسباب ببرد .
وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
شفا در قرآن بر سه وجه است : شفاى عامّ است ، و شفاى خاص ، و شفاى خاص الخاص ، شفاى عامّ آنست كه گفت :
فِيهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ
و شفاى خاص آنست كه گفت :
ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ
وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
و شفاى خاصّ الخاص
وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
شفاى عامّ نعمت اوست ، شفاى خاصّ كلام اوست ، شفاى خاصّ الخاصّ خود اوست ، و گفتهاند : درين آيت قرآن را چهار صفت گفت :
موعظت و شفاء و هدى و رحمت ، موعظت عوام راست ، شفا خواص راست ، هدى خاصّ الخاص راست ، رحمت همگنان راست ، فبرحمته و صلوا الى ذلك . و بدان كه شفاى هر كس بر اندازهء درد اوست ، شفاى گنهكاران در رحمت اوست ، شفاى مطيعان بيافت نعمت اوست ، شفاى عارفان بزيادت قربت اوست ، شفاى واجدان در شهود حقيقت اوست ، شفاى محبّان در قرب و مناجات اوست .