آن گه در آخر آيت ارباب سهام را ختم كرد بابن السّبيل و ابن السّبيل بر لسان علم اوست كه از وطن خويش مفارقت جويد و در ذلّ غربت و رنج سفر ، روز بسر آرد و بر ذوق جوانمردان ، اوست كه از عادات و مألوفات هواى خويش بريده گردد و از خويش و پيوند و جملهء خلايق يكبارگى دل بر گيرد ، با دلى پر درد و جانى پر حسرت غريب وار كنجى گيرد و بر نواى تحسّر و تحيّر پيوسته مىزند كه : الهى ! همه بتن غريباند و من بجان و دل غريبم همه در سفر غريباند و من در حضر غريبم ، الهى ! هر بيمارى را شفا از طبيب و من بيمار از طبيبم هر كسرا از قسمت بهرهاى و من بىنصيبام هر دل شدهاى را يارى و غمگسارى است و من بىيار و بىقريبم .
همه شب مردمان در خواب و من بيدار چون باشم * غنوده هر كسى با يار و من بىيار چون باشم
وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ . . .
الاية . منافقان زبان عداوت دراز كردند خواستند كه در شمائل مصطفى عيب جويند آنچه عين كرم بود و امارت فضل و نشان جوانمردى بود بطعن بيرون دادند گفتند : انه لحسن خلقه يسمع ما يقال له .
مصطفى ص ايشان را بر فور جواب داد گفت :
( المؤمن غرّ كريم و الفاجر خبّ لئيم )
قال اللَّه تعالى :
قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ
قيل : من العاقل قالوا : الفطن المتغافل .
قال الشاعر :
و اذ الكريم اتيته بخديعة * فرأيته فيما تروم يسارع
فاعلم بانّك لم تخادع جاهلا * ان الكريم بفضله متخادع
8 - النوبة الاولى
( 9 / 78 - 71 )
قوله تعالى :
وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ
مؤمنان مردان و زنان ، ياران يكديگراند ،
يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ
ميفرمايند بپسنديده و مىباز زنند از ناپسنديده ،
وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ
و نماز بپاى ميدارند ،
وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ
و از مال زكات مىدهند ،
وَ يُطِيعُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
و فرمان مىبرند خداى را و رسول او را ،
أُولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ
ايشان آنند كه خداى