خداى آفريد از هر چه آفريد
وَ أَنْ عَسى أَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ
و در ننگرند بانديشهء خويش كه مگر چنان است كه اجل ايشان و هنگام سرانجام ايشان نزديك آمد
فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ
( 185 ) بكدام سخن پس سخن خداى مىبخواهند گرويد ؟ !
مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ
هر كس كه اللَّه وى را گمراه كرد
فَلا هادِيَ لَهُ
راهنمايى نيست وى را
وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ
و گذاريم ايشان را در گزافكارى ايشان
يَعْمَهُونَ
( 186 ) تا بىسامان مىروند و در ناشناخت مىباشند .
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ
مىپرسند ترا از رستاخيز
أَيَّانَ مُرْساها
كى است بپاى كردن آن و پديد آوردن آن ؟
قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي
بگوى دانستن هنگام آن بنزديك خداوند من است
لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ
پيدا نكند آن را بر هنگام آن مگر او
ثَقُلَتْ
[ دانستن هنگام آن ] گران شد
فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
بر دانايان آسمان و زمين
لا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً
[ رستاخيز ] نيايد بشما مگر ناگاهى
يَسْئَلُونَكَ
مىپرسند ترا [ چندين از هنگام رستاخيز ]
كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها
گويى كه پس دانايى بكئى آن
قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ
گوى دانش آن بنزديك خداى است
وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ
( 187 ) لكن بيشتر مردمان نمىدانند .
قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي
گوى ندارم من و بدست من نيست و نتوانم خويشتن را
نَفْعاً وَ لا ضَرًّا
نه سود و نه زيان
إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ
مگر آنچه خداى خواست
وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ
و اگر من غيب دانستمى و بودنى نابوده انيز
لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ
پذيرهء نيكى باز شدى تا به آن رسيدى
وَ ما مَسَّنِيَ السُّوءُ
و از پاى بلا برخاستى تا به من نرسيدى
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ
نيستم من مگر بيم نماى شادى رسان
لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
( 188 ) گروهى را كه بپيغام اللَّه مىگروند .