ساختم [ و حرام كردم بر آن زمين كه ايشان را بيرون گذارد از خود ] ،
أَرْبَعِينَ سَنَةً
چهل سال ،
يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ
تا سامان گم كرده مىباشند و راه نيابند بيرون شدن را ،
فَلا تَأْسَ
، پس تو اندوه مبر ،
عَلَى الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ
( 26 ) برين گروه كه از طاعت دارى بيرون شدگانند .
النوبة الثانية
قوله تعالى :
يا أَهْلَ الْكِتابِ
- اين خطاب با جهودان و ترسايان است . ربّ العزّة ايشان را بايمان و توحيد ميخواند ، و پذيرفتن رسالت محمد ( ص ) و اظهار نعت و اتّباع سنّت وى . ميگويد : رسول ما با شما آمد ، تا آنچه شما پنهان ميكنيد از آيت رجم و نعت و صفت محمد كه در تورات و انجيل است وى پيدا و روشن كند بعد از آنكه از بسيارى كه پنهان كردهايد درگذرد ، و عفو كند ، و شما را بدان نگيرد ، و جزا ندهد .
آن گه صفت محمد ( ص ) كرد و قرآن كه كتاب وى است ، گفت :
قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ
نور اينجا پيغامبر است ، چنان كه جاى ديگر گفت :
نُورٌ عَلى نُورٍ
اى : نبى مرسل بعد نبى ، و از بهر آن او را نور نام كرد كه چيزها روشن گرداند ، و حقيقت هر كار و هر چيز بهر كس نمايد ، چنان كه نور هر جاى كه بود روشنايى دهد ، گفتار و كردار دلها را روشنايى افزايد .
و
كِتابٌ مُبِينٌ
- اينجا قرآن است كه در آن بيان حلال و حرام است ، و روشنايى دل و جان است ، و نجات خلق در پذيرفتن آن و كار كردن به آنست . مصطفى ( ص ) گفت :
« ان هذا القرآن من اللَّه ، و هو النّور المبين ، و هو الشّفاء النّافع ، فيه نبأ من قبلكم ، و خبر من بعدكم ، و حكم ما بينكم ، و هو الفصل ليس بالهزل ، من تركه من جبّار قصمه اللَّه ، و من ابتغى الهدى فى غيره اضلّه اللَّه ، و هو حبل اللَّه المتين ، و هو الذكر