فرعون بعاريت خواسته بودند
عِجْلًا
گوسالهاى
جَسَداً
كالبدى بيجانى
لَهُ خُوارٌ
بانگى درو
أَ لَمْ يَرَوْا أَنَّهُ لا يُكَلِّمُهُمْ
نمىبينند كه او با ايشان سخن نميگويد ؟
وَ لا يَهْدِيهِمْ سَبِيلًا
و ايشان را به هيچ راه نمىنمايد ؟
اتَّخَذُوهُ وَ كانُوا ظالِمِينَ
( 148 ) بخدايى گرفتند آن را و در آن ستمكار بودند بر خود .
وَ لَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ
و چون پشيمان گشتند از پرستيدن گوساله
وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا
و ديدند كه از راه بيراه گشتند
قالُوا
گفتند :
لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَ يَغْفِرْ لَنا
اگر نبخشايد بر ما خداوند ما و نيامرزد ما را
لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
( 149 ) ناچار كه از زيانكاران باشيم ( 1 ) و از نو ميدان .
وَ لَمَّا رَجَعَ مُوسى إِلى قَوْمِهِ
و چون موسى از طور با قوم خويش آمد [ آگاهى يافته از گاو پرستى ايشان ]
غَضْبانَ أَسِفاً
و وى خشمگين و بغايت اندوهگن
قالَ
گفت [ برادر خويش را ] :
بِئْسَما خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي
بد خليفتان بوديد مرا از پس غيبت من !
أَ عَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ
دير آمد شما را وعدهاى كه خداوند شما نهاده بود شما را [ كه من باز آيم با شما ]
وَ أَلْقَى الْأَلْواحَ
و تختهها بيفكند
وَ أَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ
او را فرا خود كشيد موى و محاسن گرفته
قالَ
گفت [ هارون ] :
ابْنَ أُمَّ
اى پسر مادر من !
إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي
قوم مرا بيچاره و اندك ديدند و بيچاره گرفتند
وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي
و كاستندى [ اگر من سخن افزودمى ] مرا بكشتندى
فَلا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْداءَ
دشمنان به من شاد مكن
وَ لا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
( 150 ) و مرا در عداد مجرمان منه و با گناهكاران يكسان مكن .
قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي
گفت : خداوند من ! بيامرز مرا و برادر مرا
هامش
1 - الف : بيم .