إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا
آن گه كه بايشان آمد زور گرفتن ما
إِلَّا أَنْ قالُوا
مگر كه اقرار ( 1 ) دادند و گفتند :
إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
( 5 ) كه گناهكار ماايم .
فَلَنَسْئَلَنَّ
ناچاره خواهيم پرسيد
الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ
ايشان را كه پيغام بايشان فرستاده آمد كه پاسخ چه داديد
وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ
( 6 ) و ناچار خواهيم پرسيد فرستادگان را كه پيغام رسانيديد و جواب چه شنيديد ؟
فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ
و ناچار بر هر دو قوم خواهيم خواند گفت و كرد ايشان
بِعِلْمٍ
بدانش خويش [ كه دانسته بوديم كه همه چه گفتند ، و چه شنيدند ، و چه كردند هر دو گروه ]
وَ ما كُنَّا غائِبِينَ
( 7 ) كه ناآگاه نبوديم و نه غائب و نه دور .
وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ
و سختن كردار آن روز بودنى است
فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ
هر كه گران آمد از فرمان بردارى ترازوى وى
فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
( 8 ) ايشانند كه جاويد پيروز آمدگاناند .
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ
و هر كه سبك آمد از نافرمانى ترازوى وى
فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ
ايشان زيان زدگاناند از خويشتن درماندگان
بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ
( 9 ) به آنچه بر خويشتن ستم ميكردند كه بسخنان ما مىكافر شدند .
وَ لَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الْأَرْضِ
و شما را در زمين نشانديم و جاى داديم و دست رس و پايگاه
وَ جَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ
و شما را در آن روزيها و آرام گاهها ساختيم
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
( 10 ) چون اندك مىسپاس داريد !
النوبة الثانية
روى ابى بن كعب قال ، قال النبى ( ص ) : « من قرأ سورة الاعراف جعل اللَّه بينه و بين ابليس سترا ، و كان آدم له شفيعا يوم القيامة » .
اين سورة الاعراف بعدد كوفيان
هامش
1 - ج : مگر اقرار كه .