كه آن را چشد
إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً
مگر كه مردارى بود
أَوْ دَماً مَسْفُوحاً
يا خونى ريخته
أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ
يا گوشت خوك
فَإِنَّهُ رِجْسٌ
كه آن پليد است
أَوْ فِسْقاً
يا كشتهاى كه كشندهء آن از طاعت خدا بيرون شد
أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ
و آن را بر نام معبود ناسزا كشت
فَمَنِ اضْطُرَّ
هر كه بيچاره ماند فرا خوردن مردار
غَيْرَ باغٍ
نه ستمكار
وَ لا عادٍ
و نه افزونى جوى
فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
( 145 ) خداى تو آمرزگار است و مهربان .
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا
و بر ايشان كه جهود شدند حرام كرديم
كُلَّ ذِي ظُفُرٍ
آنچه ظفر دارد ، انگشت پاى ناگشاده ، و سنب ناشكافته
وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ
و از گاو و گوسفند
حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما
حرام كرديم بر ايشان پيه آن هر دو
إِلَّا ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما
مگر آنچه در استخوان پشت نشسته بود
أَوِ الْحَوايا
يا بر چرب رود
أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ
يا دنبه كه در استخوانى پيوسته
ذلِكَ جَزَيْناهُمْ
آن پاداش ايشان كرديم
بِبَغْيِهِمْ
بستمكارى ايشان
وَ إِنَّا لَصادِقُونَ
( 146 ) و ما مىراست گوئيم .
فَإِنْ كَذَّبُوكَ
اگر ترا دروغ زن گيرند
فَقُلْ رَبُّكُمْ
گوى خداوند شما
ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ
با بخشايش فراخ است
وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ
اما باز ندارند زور گرفتن وى
عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ
( 147 ) از گروه مجرمان .
سَيَقُولُ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
ميگويند ايشان كه انباز گرفتند با خداى
لَوْ شاءَ اللَّهُ
اگر اللَّه خواستى « 1 »
ما أَشْرَكْنا
ما انباز نگرفتيمى « 2 » با وى
وَ لا آباؤُنا
و نه پدران ما
وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَيْءٍ
و نه حرام كرديمى چيزى « 3 »
كَذلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
همچنين دروغ زن گرفتند ايشان كه پيش ازيشان
هامش
( 1 ) - الف : خواستيد .
( 2 ) - الف : نگرفتيد .
( 3 ) - ج : هيچيز .