مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
( 68 ) با آن گروه ستمكاران بر خود .
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ
و بر پرهيزگاران نيست
مِنْ حِسابِهِمْ
از شمار و از جرم و تاوان خائضان
مِنْ شَيْءٍ
هيچ چيز
وَ لكِنْ ذِكْرى
لكن اين پند است و عبرت نمودن خائضان را
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
( 69 ) تا مگر از آن خوض بپرهيزند .
وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً
گذار ايشان را كه دين خويش ببازى گرفتند
وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
و فرهيفته ( 1 ) كرد ايشان را زندگانى اين جهان
وَ ذَكِّرْ بِهِ
و پند ده به قرآن و در ياد ده
أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِما كَسَبَتْ
پيش از آنكه تن كافر را بسختتر عذاب سپارند به آنچه كرد درين جهان
لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ
و او را نه فرود از خداى
وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ
نه يارى و نه شفيعى
وَ إِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ
و اگر تنى خويشتن باز خريد به همه فداى
لا يُؤْخَذْ مِنْها
آن فدا ازو بنستانند
أُولئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا
ايشان آنند كه ايشان را فرا دادند فرا سختتر هلاكى و عذابى
بِما كَسَبُوا
به آنچه ميكردند
لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ
ايشان را است شرابى از آب گرم
وَ عَذابٌ أَلِيمٌ
و عذابى دردنماى
بِما كانُوا يَكْفُرُونَ
( 70 ) به آنچه مى كافر شوند .
قُلْ
گوى يا محمد !
أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ
فرود از خداى چيزى خوانيم
ما لا يَنْفَعُنا
كه ما را هيچ به كار نيايد اگر خوانيم
وَ لا يَضُرُّنا
و نگزايد اگر نخوانيم
وَ نُرَدُّ عَلى أَعْقابِنا
و برگردانند ما را با پس وا ( 2 )
بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّهُ
پس آنكه راه نمود اللَّه ما را
كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّياطِينُ فِي الْأَرْضِ
چون چنان كس كه بنهيب ديو وى را بسر درآورد در زمين ، و از راه برگرداند
حَيْرانَ
تا فرو مانده و بىسامان بماند .
هامش
1 - نسخهء ج : فريفته . 2 - نسخهء ج : ما را واپس .