بديشان شود ، و اين مطلب را با بيان / 302 احاطهء علم و آگاهى خود بر آن دوستى نهانى عنوان مىكند :
«
تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ
- در نهان با آنان دوستى مىورزيد ، و من به هر چه پنهان مىداريد يا آشكار مىسازيد آگاهترم . » بيهوده است كه پارهاى از مردم مىپندارند دوستى با دشمنان متضمن مصلحتى حقيقى در دنيا يا در آخرت است ، هرگز چنين نيست . . .
«
وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ
- و هر كه چنين كند ، از راه راست منحرف شده است . » يعنى از جادّه و راهى درست كه انسان را به هدفها و مصالحش مىرساند ، زيرا نيل بدين هدفها فقط در پيروى از كتاب خدا و دوستدارى دوستان و اولياء اوست نه در دوستى ورزيدن نسبت به دشمنان او .
[ 2 - 4 ] قرآن روشن مىكند كه چگونه كسى كه با دشمنان دوستى و مودّت ورزد از راه درست منحرف مىشود :
نخست : از آن رو كه دوستى ورزيدن با آنان هيچ تغييرى در دشمنى اصولى و ريشهدار آنان نسبت به مؤمنان و دينشان نمىدهد ، پس چه بسا كه به دوستى با مؤمنان تظاهر كنند امّا هم چنان دشمنى با آنان را در دل مىپرورند و هدفشان چيره شدن بر حق و اهل آن است و اگر بر مؤمنان چيره شوند انواع عذاب را به ايشان مىچشانند .
«
إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْداءً
- اگر بر شما دست يابند ، با شما دشمنى مىكنند . » اين آيه به ما وحى مىكند كه كافران براستى براى چيره شدن و پيروز گشتن بر مؤمنان مىكوشند ، و تنها تا وقتى كه مؤمنان از لحاظ قدرت با آنها برابر يا از آنها نيرومندترند ، دوستى مؤمنان را مىپذيرند ، امّا اگر اين موازين به سود آنان معكوس شود از هيچ كوششى براى كينتوزى و دشمنى با آنان خوددارى نمىكنند .