دشمنان حقّند ، و گفتهاند : آنان مشركانى هستند كه پيامبر در غزوهء بدر آنها را شكست داد ، و گفتهاند مراد بنى قينقاع هستند و اين معنى نزديكتر به واقع و در ميان مفسّران مشهورتر است ، و ايشان نخستين دسته از يهوديان بودند كه پيمان خود را با پيامبر خدا ( صلّى اللَّه عليه و آله ) شكستند و از راه حسدى كه در دل داشتند آهنگ جنگ با او كردند زيرا بزرگ شدن قدرت او را مىديدند ، و پيامبر ( صلّى اللَّه عليه و آله ) به آنان نصيحت كرده بود كه آن انديشه را رها كنند ، ولى آنان اصرار ورزيدند و گفتند : ما مانند قوم عرب ترسوى تو نيستيم كه آنان را در جنگ بدر شكست دادى ، پس آمادهء جنگى شدند كه وسيلهاى ساده آسياب آن را به گردش درآورد : بدين معنى كه زنى مسلمان نزد زرگرى از آنان رفت كه طلايى بخرد ، يهوديان پيرامون آن زن گرد آمدند و اصرار كردند كه روى خود را بگشايد ولى وى چنان نكرد - و اين مىرساند كه حجاب در ايّام پيامبر خدا معروف بوده تا آنجا كه چهره را مىپوشاندهاند - آن گاه آن زرگر پوششى را كه بر پيكر آن زن بود كشيد چنان كه پارهاى از پيكر او بر حاضران هويدا شد و هر چه پوشاندنيهاى آن زن آشكار مىشد يهوديان بر وى مىخنديدند .
در اين ميان مردى مسلمان متوجّه اين قضيّه شد و در راه حق غيرتش به جوش آمد و زرگر را به سبب كارى كه كرده بود كشت ، / 263 امّا يهوديانى كه همراه وى نشسته بودند به سر او ريختند و او را كشتند ، و تمام مسلمانان برانگيخته شدند ، و پيامبر بزرگوار ( ص ) تصميم به جنگ با آن يهوديان گرفت و دژها و روستاهايشان را محاصره كرد ، و به آنها فرمان داد كه جلاى زادگاه كنند و آنها چارهاى جز تسليم به فرمان او نيافتند و از مدينه كوچيدند « و عبد اللَّه بن ابى به آنها گفت : بيرون نرويد كه من نزد پيامبر مىروم و دربارهء شما با او گفتگو مىكنم يا با شما به حصار در مىآيم ، و آنها در انتظار عملى شدن پيام عبد اللّه بن ابى نسبت به خود بودند ، ولى او ، همچون مورد اينان ، يارى به آنان را ترك كرد » . « 64 »
هامش
( 64 ) - مجمع البيان ، ج 9 ، ص 264 .