آيه به آنان اطمينان داده كه شيطان بيگمان نمىتواند گزندى به ايشان برساند مگر به اذن خدا ، و سپس به آنان فرمان داده كه بر خدا توكّل كنند ، زيرا هدف منافقان از توطئه خود ، چنان كه پيداست ، برترى جستن بر مؤمنان است زيرا روند آيه به كارى بد از بديهاى رفتار آنان اشاره كرده كه در گزيدن بالاى مجلس و جاى خوش كردن در آن نمايانگر است ، آن گاه خداوند به مؤمنان فرمان مىدهد كه در مجالس ( براى ديگران ) جاى گشايند ، و به آنان يادآور شده كه عزّت در نشستن در جايهاى نزديك به پيامبر نيست بلكه در ايمان و دانش است .
هم چنان كه به مزاحمت آنان براى پيامبر با نجوا كردن ( و سخن در گوشى گفتن ) با او ( براى آن كه نشان دهند به او نزديكترند ) اشاره كرده و آن گاه به مؤمنان فرمان داده كه پيش از نجوا كردن با پيامبر صدقههايى بپردازند ، سپس ، بعد از آن كه منافقان شناخته شدند اين امر را ملغى ساخته و افزون بر اين بيمايگى نجواى كسانى ديگر غير از منافقان را با پيامبر وانموده و بى اهميتى آن در نظر خود نجوا كنندگان معلوم شده زيرا از تقديم صدقههايى پيش از نجوا ترسيده و پروا كردهاند .
شرح آيات :
[ 7 ] همچون دليلى بر گواه بودن خدا بر هر چيز - حقيقتى كه آخرين آيهء درس پيشين يادآور شده است - اين آيه نيز به ما يادآور مىشود كه خداوند همه جا حضور دارد ، و اين براى آن است كه منافقان و كسانى كه مرضى در دلهاى خود دارند نپندارند كه مىتوانند توطئههاى پنهانى خود را دور از آگاهى و علم خداوند ترتيب دهند و افزون بر اين گمان كنند كه مكر آنان فراتر از چارهگريهاى اوست ، هرگز . . . پس اگر بتوانند در باب گناه و دشمنى و نافرمانى دور از شنود و آگاهى رهبرى و جامعه نجوا كنند ، همانا خداوند همه چيز را مىداند ، و مؤمنان را تأييد خواهد كرد و بر ضدّ توطئهها ايشان را پيروزى مىدهد ، و بى ايمانى كسى به اين حقيقت آن را نفى نمىكند بلكه همگان به روز رستاخيز ، آن گاه كه خداوند آنان را