چنان كه كافران و منافقان مىپندارند نيست .
به مؤمنان مىفرمايد كه پيش از نجوا كردن با پيامبر صدقه دهند ( تا در اين كار در پى كسب افتخار به مسابقه نپردازند ) ، سپس از باب رعايت حال به آنان كه از تقديم صدقهها ناتوانند دستور توبه مىدهد .
ه : سياق سوره ، پس از اين به موضوع برائت و بيزارى از كافران مىپردازد كه اين نيز به هشيارى ايمانى مربوط مىشود ، و منافقان را كه در واقع دوستدار كافراناند امّا سوگندهاى خود را ، آن گاه كه به دروغ قسم مىخورند كه براستى مؤمناند به عنوان سپرى به كار مىبرند ، بيم مىدهد ( چه تمام اين كارها را براى كسب ثروت و قوّت انجام مىدهند و نمىدانند كه ثروت و قوّت سودى به آنان نمىرساند ) .
قرآن بيان مىكند كه داراييها و فرزندان به روز قيامت آن گاه كه خداوند مردم را بر مىانگيزد تا به محاسبه باز خواهد ، سودى ندارند و آنجاست كه بيهوده براى خدا سوگند مىخورند همان گونه كه در دنيا نيز براى مؤمنان سوگند مىخورند .
و : آنچه ميان مؤمن و منافق را جدا مىكند و تميز مىنهد اين امور ظاهرى ( نجوا كردن با پيامبر ، و نزديكى مكانى به او ، و تأكيد بر صدق ايمان با سوگند دروغ ) نيست ، بلكه حقايقى ديگر ( احساس گواه و شاهد بودن خدا ، و كفّاره دادن هنگام ظهار ، و مراعات حدود و احكام خدا ، و تواضع به اوليا و دوستداران خدا ، و بيزارى از دشمنان خدا ) است ، و بدين وسيله است كه حزب شيطان از حزب اللَّه بازشناخته مىشود ، و حزب شيطان همان زيان كنندگاناند و هم آناناند كه از حدود خدا تجاوز مىكنند ( و با دشمنان خدا دوستى مىورزند ) ، و خداوند چيرگى پيامبران خود را مقرّر داشته ، و تأكيد كرده است كه مؤمنان راستين با كسى كه با خدا بستيزد دوستى نمىكنند گر چه از خويشاوندانشان باشد ، زيرا خداوند / 132 دلهاى ايشان را بر ايمان استوار كرده و به يارى خود مؤيّد ساخته و بهشتهايى را براى ايشان آماده كرده كه در آن جاودانه بسر برند ، و از ايشان خشنود گشته و آنان نيز از او خرسندند و آنان را از حزب خود شمرده . هان آگاه باش كه حزب خدا
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 152
مساهمون: احمد آرام
ص١٥٢