افزون جويى در گرد آوردن خاشاك دنيا ، كه تصوّر مىكند به وسيلهء آنها به آرزوهاى خود خواهد رسيد ، نرود . هرگز روانيست . . . تو براى چيزى بسى بزرگتر و پايدارتر از حطام و خاشاك دنيا آفريده شدهاى ، / 83 اين فخر فروشى و افزون جويى چه چيزى به تو مىدهد ؟ پندار بدانجا رسى كه سليمان رسيد ، آن پيامبر كريم كه باد در تسخير او بود و جنّيان را به خدمت گرفته بود و زبان پرندگان را مىدانست . ولى آيا مىدانى كه سليمان امروز كجاست ؟ و كشور بزرگ او كجا رفته ؟ و چيرگى والاى او چه شده است ؟ آيا از سرنوشت پادشاهانى كه آرزوهاى بلند و دور و دراز خود را به وسيلهء مردم محقّق مىكردند عبرت نمىگيريم كه آنان را از كاخهايشان به گورهايشان منتقل كردند و كرمها پيكرهايشان را ، پيش از آن كه بپوسيد و سپس خاك شود و بر باد رود ، خوردند ؟
امّا كسى كه به آخرت ايمان دارد ، نفسش بدانچه دارد قانع و خرسند است ، و بدانچه از جانب خدا مىرسد راضى است و بدانچه نزد اوست مشتاق است . آيا خبر امام حسن مجتبى ( عليه السلام ) را شنيدى كه يك بار تمام داراييهاى خود را در راه خدا صرف كرد و نيز چندين بار داراييهاى خود را در راه خدا تقسيم كرد ؟ و آيا از زهد امام على عليه السلام آگاه شدهاى ؟ مؤمن بدين گونه دنيا را به آخرت مىدهد و تبديل مىكند ، و از انفاق در راه خدا خوددارى نمىورزد .
بر پايه ايمان به اين امر كه آخرت سراى پاداش و جاودانگى است - يا عذاب سخت و يا بخشايش و خرسندى از جانب خدا ، بر حسب آنچه انسان پيشاپيش در دنيا براى روز شمار فرستاده باشد - شكى نيست كه ( مؤمن ) اهميّت زندگى دنيا و نقش قاطع آن را در ساختن آيندهء ابدى خود خواهد دانست ، و در اين فرصت اجازه نمىدهد كه شوخى و مزاح و بازى چيزى از وقت او را بگيرد ، زيرا غايت بسى سترگ ، و خطر بزرگ ، و فرصت كوتاه است . بلكه دلش از بيم عذاب خدا و به اميد بخشايش و خرسندى او به ذكر خدا نرم مىشود و سر مىسپارد .
بزرگترين هدفى كه مؤمن براى آن مىكوشد همان رهايى يافتن از آتش دوزخ است زيرا صراط از روى آن مىگذرد . آيا نه اين است كه راه بهشت انباشته از
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: احمد آرام
ص٩٨