از ماده سُرور است ، يعنى خوشحالى . تخت را در عربى " سرير " مىگويد ، " سرير " نيز از ماده سُرور است . مىفرمايد : در بالاى تختها مىنشينند ، خوشحال باهم صحبت مىكنند ، شوخى مىكنند . معلوم است اگر انسان روى تخت بنشيند و با رفقاى خود شوخى و مزاح نمايد ، خيلى برايش خوش مىگذرد ، از همين جهت تخت را در عربى سرير ناميده است ؛ " سرير " يعنى جاى مسرّت و خوشحالى . قرآن مجيد مىفرمايد : آنان در يك صف روى تختها نشستهاند . ظاهراً مراد " مصفوفه " صف مستقيم نيست ؛ بلكه صف مُدوّر است . براى اينكه در صف مستقيم انسان هردو طرف خود را تا آخر صف نمىبيند ؛ ولى اگر مُدوّر باشد همديگر را خوب مىبينند . در آيه ديگر مىفرمايد :
« عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ »
« 1 » آنان در روى تختهاى خود نشستهاند در حالىكه رو به روى همديگر قرار دارند .
نشستن روبروى همديگر خيلى لذت بخش است ؛ براى اينكه ضمن صحبت كردن مىتوانند بهصورت يكديگر نيز نگاه كنند و لبخند بزنند . نشستن روبرو در صورت ممكن است كه صندلىها بهشكل مُدوّر و دايرهاى چيده شده باشد ؛ زيرا در غير اين صورت ، طرف راست و چب انسان بهجزچند صندلى به خوبى ديده نمىشود . در آنصورت چندان لذتى هم براى انسان ندارد .
هامش
( 1 ) - حجر / آيه 47