لطف خداوند متعال جل جلاله
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ »
قرآن مجيد يك موضوع ديگر را نيز بيان مىكند كه در واقع از ريزه كارىهاى است كه در آيات قرآن بيان مىشود . ممكن است كه فرزندان انسان اعمال خوب داشته باشد ، منتهى نه به اندازه والدين ، يا اينكه برعكس اعمال پدر و مادر نسبت به اعمال فرزندانش كمتر باشد .
انسان طبع اجتماعى دارد و به تنهايى بدون اينكه همسرش در كنارش باشد يا بدون اينكه اولاد و فرزندانش در كنارش باشد ، در بهشت هم لذت نمىبرد . نشستن به تنهايى روى صندلىهاى بهشتى براى انسان مثل زندان است و هيچ لذتى هم ندارد .
انسان هرچند روى سريرهاى خوب نشسته باشد ، در صورت تنهايى زود خسته مىشود ، همچنين نشستن در داخل قصر يا باغ و بستان ، هيچ كدام براى انسان لذت بخش نيست ؛ زيرا انسان مدنى الطبع است و حتى در بهشت هم تنهايى را خوش ندارد .
انسان اگر بداند والدينش ، يا فرزندانش ، يا همسرش در بهشت است ؛ ولى بهخاطر درجه و مقام پايين ، آنان در كنار او نيست ، بازهم نا راحت است و دوست دارد آنان نيز در كنارش باشد تا از صحبت با اعضاى خانواده خود لذت ببرد .