نشستن به صورت گِرد و دايرهاى كه همه در مقابل هم مىنشينند لذت بيشتر دارد ، براى اينكه همديگر را مىبينند و از نشستن در مقابل دوستان خود بيشتر لذت مىبرند . در دنياى فعلى ما نيز اين چنين است ؛ بعضى اوقات جلساتى را كه داير مىكنند ، صندلىها را دايرهاى كنارهم مىچينند و ميزى را نيز در وسط آنها قرار مىدهند ، در واقع نشستن دايرهاى علاوه بر لذت بيشتر ، دلخورى و ناراحتى هم ندارد ، همه يكسان در مقابل هم مىنشينند و هيچ امتيازى نسبت به يكديگر ندارند .
در بهشت هركس به تناسب مقامهاى عملى و معنوى خود با هم صنفان و هم قطاران خود يكجا مىنشيند و صحبت مىكند .
« مُتَّكِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ »
متكئين بر كسانى گفته مىشود كه بر صندلىهاى خود تكيه مىزنند ؛ اگر انسان روى صندلى نشسته باشد و پشت سر خودش تكيه نداشته باشد زود خسته مىشود .
سريرها و تختهايىكه بهشتىها روى آنها مىنشينند ، شبيه مُبل امروزى است ، همه تكيه دار هستند ، متقين راحت بر آنها تكيه مىزنند و هيچ احساس خستگى هم نمىكنند ، به راحتى بهصورت همديگر نگاه نموده و باهم صحبت مىكنند .
« وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »
" حورعين " را نيز به ازدواج آنان در مىآوريم . واقعاً خداوند متعال جل جلاله بندگان مؤمن خود را زياد دوست دارد ، تمام امكانات و وسايل آسايشى را در بهشت براى مؤمنين فراهم مىكند و مىفرمايد : از لذتهاى بهشتى بهرهمند و مستفيد شويد .