مثلًا در دنيا يك نفر كارگر از صبح تا غروب كار مىكند ، وقتىكه غروب مىشود مُزد خود را مىگيرد ، قدرى خوشحال مىشود ؛ اماّ نه خيلى خوشحال ؛ براى اينكه مىداند مبلغى را كه از صاحب كار گرفته براى مصرف خانهاش كفايت نمىكند ، به همين جهت از گرفتن معاش روزانه خود خيلى خوشحال نمىشود . در بهشت خداوندمتعال جل جلاله براى متقيان آنقدر مىدهد كه بهشتىها از آن راضى و خوشحال مىشوند ، براى اينكه هيچ نوع كمبودى را در آنجا احساس نمىكنند .
« فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ »
از آنچه پروردگار شان براى آنان داده است خوشحالاند و در صحبتهاى خود با يكديگر اظهار مسرّت مىكنند . از طرف ديگر پروردگار متعال جل جلاله با لطف و مهربانى خطاب به آنان مىفرمايد :
« كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ »
بخوريد و بياشاميد ، نوش جان شما ، براى اينكه شما در دنيا به وظايف خود عمل نموديد و از معصيت پروردگار خود اجتناب كرديد . اين يكنوع محبت مخصوص از جانب خداوند متعال جل جلاله نسبت به بندگانش صالح و مؤمن اوست .
ميزگرد متقيان
« مُتَّكِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »
دراين آيه مباركه نحوه نشستن بهشتىها را بيان مىكند . مىفرمايد : بر سريرهاى ( تختهاى ) صف كشيده و پيوسته در كنار هم تكيه مىزنند . ( تختها ممكن است مثل همين صندلىهاى ما و شما باشد ) كه در كنار هم چيده و مىنشينيم . كلمه " سرُر "